23-06-08

From Russia with love

Je kan veel zeggen over het EK 2008 maar iets minder typen.  Eigenlijk valt er niet veel te beleven in Zwatserland slash Oosterslijk.  Hoe dat komt, het is mij een raadsel.  België, toch één der smaakmakers van het Europees voetbal, doet niet mee.  Dat zal het zijn: de Rode Duivels worden node gemist.  Wat een mooie zin.
 
Donderdag laatstleden barstten de kwartfinales los.  Dat is reeds een tijdje geleden.  Ik heb gedaan alsof m'n neus bloedde doch u moet mij verontschuldigen.  Ik zat met een inflammatoire infectie op m'n vingerkoten waardoor ik in de onmogelijkheid verkeerde ook maar één woord te typen.  Zelfs de was er teveel aan.  Terwijl het woord de toch tamelijk simpel te typen is.  De.  Ziet u wel.  U heeft daar uiteraard geen boodschap aan.  U wilt weten wat ik van het voetbal vond.

Voetbal is in wezen een simpel spel.  Het is dan ook een spel voor eenvoudige mensen zoals u en ik.  Als u weet waarop ik aanstuur, u mag me steeds mailen.  En dan is het nu ballen geblazen. 

De eerste match was er één waarover ik al bericht heb.  Nu herinner ik het mij.  Ik was in de wolken dat supereend Ronaldo naar huis mocht.  Duitsland stootte door naar de halve finales.  Wat een verrassing.  Vraag het maar aan de Turkse wedkantoren in de Statiestraat.  Ze zullen zeggen: een verrassing, mijn gat.  Turken zijn voetbalkenners. 

Vrijdag waren trouwens Turkije en Kroatië aan de beurt.  Op het eind van deze onwaarschijnlijk saaie wedstrijd kregen de fans een onwaarschijnlijk spannend slot.  Kort samengevat: de Kroaten kwamen voor op pak ‘em beet drie minuten voor het einde, ze waanden zich reeds in de halve finale, doch de Turken maakten gelijk in de blessuretijd.  Het kwam uiteindelijk neer op penalty's en de Turken bekeren verder.  Zo spannend was het nou ook weer niet, achteraf beschouwd.  Fijn is dat de Turken reeds driemaal na elkaar door het oog van de naald kropen.  Met zoveel geluk kan je haast niet anders dan kampioen worden, niet?  Vergeet het, in de volgende ronde ontmoeten de kromzwaarden Fritz.

Zaterdag was het de beurt aan de vliegende wortelen.  Jeemigtepeemig, wat irriteerden die kloothommels mij tijdens de voorronde!  Met hun vervelende kusjes op het smoelwerk van hun melkzuigende kinderen na elk doelpunt!  Met hun supertotaalvoetbal dat zo perfect leek dat het  in een andere melkweg leek geconcipieerd!  Met hun Bouhlarouzkes sympathie en hun Van der Sar manie! 

Rusland was de tegenstander zaterdag.  Het voormalige tsarenland heette de outsider te zijn want Nederland had de wereldkampioen en ex-wereldkampioen overklast in de eerste ronde.  Rusland heeft een Hollandse trainer, de door de wol geverfde Huus Kom Naar Hus Want De Vodka Staat Koud.  Huus lapte het ‘em en hoe!  Zoals ik de hele week luidkeels op het werk had verkondigd: je hebt een Hollander nodig om Holland te verslaan.  Hiddink bewees over een uitstekend elftal te beschikken dat gemakkelijk stand hield tegen de kezen en hen in de verlengingen fysiek aftroefde.  Wat een lange zin.  Rusland won met 1-3.  Poepiegemakkelijk.  Arshavin, de nummer tien van de Russen, was magistraal, een lust voor het oog en samen met Zhirkov de smaakmaker van de ploeg.  Die Zhirkov doet me trouwens denken aan Ludo Coeck.  Ook Ludo had van die leuke krulletjes in het haar.  En daar houdt de vergelijking op.  Grappig.  Ludo was een hark, Arshavin een zakpaling die slingerde en slalomde en balletjeplak aan het voetje etaleerde.  Dat alles echter gecombineerd met efficient voetbal.  Hoedje af. 

Zondag was het de beurt aan Spanje en Italië.  De twee legden een prestatie op de mat waarvan elke neutrale fan spontaan in z'n broek scheet.  Zo saai.  Zo voorspelbaar.  Zo veel man achter de bal.  Zo weinig kansen.  En ga zo maar door.  Ik heb het ongeveer een dikke twintig minuten volgehouden.  Let op, ik ben dan nog een geoefend kijker.  Na de openingsfase gleed ik weg in een diepe coma.  De coma was zo diep dat ik vreesde nooit meer wakker te zullen worden.  Ik droomde van Carmen Pfaff en de neger van de douche en heel veel schunnigs en ik wilde dat het ophield maar het hield niet op, het ging maar door. 

Uiteindelijk werd ik toch wakker.  Ik was nog altijd moe, doodmoe.  Ik opende net op tijd de ogen om de vierde herhaling van het late journaal mee te pikken.  Daarin zag ik dat Spanje doorbekerde.  Zij hadden de spaghettivreters na verlengingen en penalty's uit het tornooi gewipt. 

De halve finales zijn dus: Duitsland - Turkije en Rusland - Spanje.  Wat mij betreft mag Turkije winnen.  Dat zou wat zijn.  Desalniettemin supporter ik voor Rusland.  Arshavin is tot nu toe de revelatie van het tornooi en mag gerust de Maradonna van het Oostblok worden genoemd.  Arshavin is top, pocket, karaat nummer tien, wendbaar, sluw, slim en de terechte opvolger van Zidane. 

Als er ergens in deze of gene wereld gerechtigheid bestaat, gaat Rusland volgende week met de beker naar huis.  Zeg dat GDB het getypt heeft. 

Maar ik vrees dat Gary Liniker gelijk krijgt: voetbal is een spel van negentig minuten tussen twee ploegen en op het einde wint Duitsland altijd.

20-06-08

Kindje verft hemel oranje

Waarop ik gehoopt had, voor gebeden heb, op m'n blote knieën alle heiligen heb aanroepen is dus gebeurd: Ronaldo is uit het tornooi gekegeld.

Alle mensen rondom mij steunden gisteren Portugal.  Ik begreep hen niet.  Net zoals zij mij niet snapten.  Waarom, GDB, vroegen zij mij massaal, waarom zijt gij voor den Duitsch?  Ik ben niet voor Duitsland, antwoordde ik, maar tegen Ronaldo.  Dat onnozel soepkieken met z'n oneindige reeks gestes.  Met z'n slingerende, Steven Hawkins-achtige kattepoot.  Met z'n adamsappeltje van het zevende knoopsgat dat veel te hard geaccentueerd wordt als z'n hals de vleugels spreidt.  Met z'n open benen pose net voor ie een vrijschop neemt.  Ik ben blij dat de flurk niet verder bekert.  Dag Cristianootje, wip in uw autootje en keert terug naar dat debiel Portugal.  Zingt een fado en laat ons verder met rust.

Maar GDB, roept men vervolgens uit: Portugal is niet enkel Ronaldo!  Nee, maar het scheelt niet veel.  Daarbij: Portugezen zijn matennaaiers.  Dat bewees Figo overduidelijk in de vorige wereldbeker in een regelrechte oorlog tegen onze gewaardeerde noorderburen.  Mijnheer Figovijg naaide Boulahrouz een rooie kaart aan na een onschuldig tikkie tegen de dij en een theatrale duik van de Portugees.  Wat typ ik: theatraal?  Het was verdomme overacting tot de -nde macht!

Uitgerekend diezelfde Boulahrouz heeft notabene woensdag z'n kindje verloren.  Hij deed dat niet doordat het werd opgepikt en in een kelder werd opgesloten waar het vervolgens gedwongen seks moest hebben met een vuig Oostenrijks individu.  Nee, hij verloor z'n kindje vlak na de geboorte, wat veel erger is.  Al de woorden die hij het wilde toefluisteren.  Alle genegenheid die hij het wilde schenken.  Al de liefde to be.  Alle toekomstige kusjes.  Alles tevergeefs.  

Maar de struise verdediger moet niet treuren.  

Zijn kindje zal de hemel oranje verven.

En de zilvervloot zal schitteren.

Het is hun tijd.  Je voelt het aan elk detail.  Je merkt het aan Dzèk op tv.  Je ziet het in de ogen van meester Marco:  Het is hun tornooi.  Het is tijd dat het oude continent zich opmaakt voor de clash der giganten volgende week zondag: Duitsland - Nederland.

En weet je wat?  Er zal deze keer geeneens sprake zijn van wraak of oorlog of vechten tot der dood.  Hein is ondertussen al langs geweest.  

Voetbal is vooral een spelletje.

Na de finale zullen tranen met tuiten gehuild worden.

10:00 Gepost door Geert De Busschere in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ek 2008, boulahrouz, kindje, oranje, oranje, zilvervloot, ronaldo, cristiano, portugal |  Facebook |

10-06-08

De kaak van Van The Man

Terwijl de Rode Duivels voor hun tv vegeteren is gisteren het Europees Kampioenschap pas goed van start gegaan.

De eerste match in de poule des doods was nochtans niet veelbelovend.  De Roemenen traden tegen Frankrijk aan en wilden vooral niet verliezen.  Dat leverde slaapverwekkend voetbal op.  Twee halve kansen voor Frankrijk en dat was het.  Nul nul was de stand na negentig minuten.  De partij bleek een maat voor niets.

De tweede wedstrijd echter maakte veel, zo niet alles goed.  Aan de samenvattingen te oordelen ging de match op en neer met beide elftallen die een hoop kansen bij elkaar voetbalden.    

Wie scoorde weten de voetbalkenners onderhand: levende legende Van the Man, pocketvoetballertje Sneijder en draver Van Bronckhorst.  De eerste twee spelen voor Real Madrid, de laatste shot bij Feyenoord Rotterdam (compleet nutteloze info).  De match analyseren hoeft niet.  Wie de wereldkampioen immers met drie tegen nul inblikt heeft alle troeven in handen om het Europees Kampioenschap te winnen.

Daarin schuilt het grote gevaar.

Ten eerste: het verleden leert dat ploegen die magnifiek in de voorronde spelen nooit kampioen worden.  Zegge en type NOOIT.  Ten tweede: de andere elftallen kennen Nederland nu en beseffen dat zij zeker niet voor de aanval moeten kiezen (wat betekent dat het dus knokken wordt om nog een goaltje te scoren de volgende twee matchen).  Drie: door de zege tegen de wereldkampioen acht Nederland zich ver boven de rest van het voetbalplebs verheven.  Ook al beweert elke speler van niet, diep van binnen voelt het wel zo aan.  Wij zijn superieur, nu nog gauw effe de titel pakke en wegweze.

Even de man spelen nu, dat zijn jullie van mij gewoon.  

Heb je al eens goed de kinnebak van Van Nistelrooy bekeken?  Hij is reusachtig, geweldig wijds, formidabel in z'n uitgestrekte stoppelbaardigheid. Koppel z'n megakaak los van z'n foeilelijk mombakkes, gooi het in een Schots meer en het monster van Lochness wordt geheid van het ene op het andere moment gespot.  Mensen met grote, uitstekende gezichtsbeenderen nemen veelal anabole steroïden.  Zo!  Het grote woord is eruit.  Zeg dat GDB het getypt heeft.

Nee, ik heb het niet voor Van The Man.  Geef mij maar Huntelstuntelaar.  Of Dijbeen, ik bedoel Kuijt.  Desnoods Robijntje Wasverzachter Van Peterselie.  Of Gore Hesjeslink.  Iedereen, maar dan ook elke andere spits, is goed buiten Van Fistelrood.  Z'n manhood is me net een tits te geprononceerd om natuurlijk te zijn.  

Ik, als sensitief mens, houd van verfijnd, subtiel voetbal, niet van bal-in-kaak en kijk, ik wandel hem even over het lijntje.    

Weet je wat het is?  Van The Man had gewoon Von Mann moeten heten.  De Duitse nationaliteit is die gozer op het lijf geschreven.

Wat meer is: als Duitser had hij verdomme al veel meer prijzen gewonnen.  

09-06-08

Flinkie Vinckie!

Het Europees Kampioenschap is nog maar twee dagen oud en ik heb er al flink de pest in.    Alle favorieten wonnen hun match.  De buren hielden lawaai van ik kan niet meer.  M'n zoet had hoofdpijn.  En ik liet een blikje Pools bier vallen.  Het vallen was niets, het was het spuiten dat me gek maakte.  Yup, het blikje kwam slecht neer en voor ik het goed besefte stond ik in gerstenat te trappelen en stonk ik geweldig naar bier.

Om bij het voetbal te blijven: gisteren was het weer van dat.  Ballen muss sein!  Zuerst gab es Ostenreich gegen Croatien und dann die Mannschaft gegen die Polacken.  De samenvatting van beide matchen laat zich vatten in één woord: saaaaaaaaaaaaaai.  Godsamme, ik viel bijna uit m'n Poang van zeven frank van verveling.  

In de eerste match waren de Kroaten erg vriendelijk voor de Oostenrijkers.  Oostenrijk is niet rijk, ze zijn erg arm op voetbalgebied.  Net als Zwitserland zaterdag speelde Oostenrijk gisteren in het rood en het wit.  Rood en wit zijn de kleuren van de losers.  Denk maar den Antwaarp.  Denk aan de Rode Duivels.  Denk aan Bergen.  Denk niet aan Kortrijk of Manchester United want dat zijn uitzonderingen die de regel bevestigen.  Fuck a duck.  Hoe dan ook: Oostenrijk bakte er niets van.

Ja jaaaa, er zijn stemmen die beweren dat Oostenrijk meer verdiende.  Dat zij hun uiterste best hebben gedaan.  Dat zij pech hadden bij de afwerking.  Etcetera.  Ik ken de mensen die dergelijke onzin verkopen.  Het zijn oetlullen die je best links laat liggen.  Vooral als je jezelf tot de voetbalkenners rekent.  Zwitserland en Oostenrijk hadden best forfait gegeven, laat ons eerlijk zijn, en gewoon de catering verzorgd.  Dat is zowat het enige waar zij goed in zijn.

De wedstrijd Oostenrijk - Kroatië moet voor één ding onthouden worden: de penalty die de uitmuntende Nederlandse scheidsrechter Vinck na vier minuten durfde fluiten.  Ik typ durfde omdat het geen elfmeter voor de Oostenrijkers was maar, juist, u heeft het goed geraden, voor de Kroaten.  Flink van Vinck dus!  Fluit zo voort, Vinck, en sterdom zal u deelachtig worden.  Voor het overige moet die kaalkop niet te hoog van de toren blazen.  Eén correct gefloten penalty betekent nog geen geslaagd tornooi.

Tweede match van de dag was Polen tegen Duitsland.  Polen had nog nooit tegen de Duitsers gewonnen.  Normaal is dat.  Duitsers zijn Ueber- en Polen Untermenschen, toch?  Omdat Leo Beenkakker zich toevallig het droeve lot van Polen ter harte heeft genomen, dacht iedereen dat Polen kans maakte gisteren.  Nou, dat bleek dan een kleine misvatting.  Polen ging roemloos met twee tegen nul de boot in.

De Duitsers zelf lieten zich niet in met de zege.  Nee, de Teutonen spaarden zich voor het echte werk.  Naar goede, oude traditie lieten de Germanen de vreemdelingen de kastanjes uit het vuur halen.  Podolski, een tot Duits genaturaliseerde Pool, scoorde twee keer en bezegelde daarmee het lot van z'n voormalige landgenoten.  Z'n familie in Silizië zal het vandaag moeten aanhoren.  Mooi van Podolski is dat hij niet uitbundig z'n goal vierde, zoals gebruikelijk in voetbalmiddens.  Hij liet het na z'n ploegmakkers te aarspoken, hij viel de hoekschopvlag niet lastig en rollebolde niet tussen de grassprietjes.  In plaats daarvan keek hij deemoedig naar beneden, legde de hand op het hart en vouwde z'n handen als was hij de mannelijke versie van de maagd Maria.  Schijnheilig was het woord dat me te binnen schoot.  Desalniettemin is die Podolski toch wel een goeie voetballer...

Op naar dag drie!  Vanavond staan Roemenië - Frankrijk en Italië - Nederland op het programma in de groep des doods.  Leuk!

08-06-08

Frei belachelijk

Hakans zaak id StatiestraatDat voetbal een mietjessport is weet iedereen.  Maar dat de jeannollen nu ook trots op hun nichterig gedrag zijn weten we pas sinds gisteren.  Wat was er te zien op m’n reuzegroot plasmascherm?  Het EK.  Voor de dames: EK staat voor Europees Kampioenschap.  Nee, niet indoorkaatsen of diepzeedammen of zo, nee, ik heb het over voetbal.  Koning voetbal regeert, ladies, dus ga even drie weken sokken breien.  Welkom op de voetbalplaneet, dudes en dudettes.  Dit is GDB vanuit z’n Poang van zeven frank.

Even recapituleren.  Frei huilde.  Frei de trotse aanvoerder van het Zwitserse elftal.  Frei de Behinderte want slecht op z’n heup geland na een val van het zevende knoopsgat.  Dezelfde Frei maar dan in ongeschonden staat had voor het tornooi luid verkondigd dat Zwitserland met niets minder dan de EK-titel genoegen zou nemen.  Hij had zich op de borst geklopt en uitgeroepen dat hij apetrots was aanvoerder van Zwitserland te zijn.  

Geen helft heeft Freike het volgehouden.  De jeannol werd onder z’n hol geshot und abgeführt.  Het was niet eens een doodtrap, nee, gewoon een schopje zoals er duizend in een dozijn gaan.  Miet Frei kwam slecht neer op z’n kunstheup of zo.  Of was het z’n knie?  Ja, het was z’n knietje.  Dat deed ooooooooo  zoooooo veel pijn. Weg EK.  Dag tornooi.  Vaarwel aanvoerdersbandje in mooi reflecterend geel.  Nee, ja, het was drama met de grote D.  Puur zoals de fondant chocolade van Toblerone.  Frei was vom einem Moment auf den anderen niet meer blij.  

Voor wie niet mee is: ik heb het over de openingsmatch van het tornooi, Zwitserland – Tsjechië.  Zwitserland dealt in dramatiek.  Voor de aftrap wilden zij al meedelijden opwekken omdat de vrouw van de trainer afgelopen week in het ziekenhuis werd opgenomen.  Aan welke ziekte zij lijdt wordt angstvallig geheim gehouden.  Ik gok op een acute vorm van seniliteit in de hoogste graad.  Wat wil je?  Als je getrouwd bent met de trainer van de Zwitserse voetbalploeg?  Köbi Kuhn heet de opperkoekoek en hij heeft een hoofdje dat door het oogje van een naaldje kan.  Zo klein is z’n controlekamer.  Veel taktische plannen kunnen daar volgens mij niet in.

De match gaf me gelijk.  Köbi had z’n mannen de opdracht gegeven aan te vallen.  De roodwitten konden moeilijk anders want zij zijn de gastheren van het tornooi.  De Tsjechische coach had Köller geposteerd voorin en had het bevel gegeven lange ballen in de richting van de bonestaak te versturen.   Dat bracht niets op behalve een saai kijkspel.

Best dat Frei huilend het veld werd afgevoerd, zoniet hadden wij helemaal niets gezien de eerste helft.  De tweede helft bracht beterschap in de vorm van een doelpunt.  Dat werd gescoord door de vervanger van Köller, ene zekere Sverkos.  Volgens mij is dat Tsjechisch voor varken doch ik kan me vergissen.  De spits van Banik Ostrava maakte de goal en sloeg meteen daarna op de binnenkant van z’n bovenarm, waar een geinige tatouage van een  kakkende bosneger prijkte.  De tekening staat symbool voor iets.  Sla me dood, ik weet niet voor wat.  

Door het doelpunt kwamen de Tsjechen op voorsprong.  Ineens waren de Zwitsers in het stadion muisstil en ik durf te wedden, de Zwitsers buiten het stadion ook.  Ik kon niet anders dan gniffelen in m’n Poang van zeven frank.  Hier zie, daar zie, ging het door m’n malle molen, dit is de vereffening voor jullie slecht karma, remember Sabena?  Ik neuriede van la la la la.  In wezen ben ik een erg simpel mens.  In tegenstelling tot de rest van de simpele mensen kom ik ervoor uit.  Dat ik simpel ben, bedoel ik.  

Afijn, you get the picture: ik supporterde voor Tsjechië.  Ik heb het niet voor Zwitsers.  En zeker niet voor hun linksachter Magnin.  Is me dat een lelijkaard!  Cromagnon schoot me te binnen maar eigenlijk is dat een belediging voor de Cro-Magnonmens.  Onze prehistorische versie zag er veel normaler uit.  Ik zweer het: kom die Magnin tegen in een achtersteeg ’s avonds laat en ge schijt zo uw broek vol.  Hij heeft een vooruitstekende onderkaak waarin een okapi zijn voorpoten te weke kan leggen.  En schriel haar dat waarschijnlijk erg stinkt als je er een lucifer in gooit.  En psycho-ogen met daaronder stralend witte tanden.  Een weirdo eerste klas.  Ik kan niet genoeg beklemtonen hoe graag ik zou zien dat Zwitserland de eerste ronde van het tornooi niet overleeft.  

Laat ik de match afronden: de Tsjechen wonnen een erg saaie openingspartij.  Op naar de tweede wedstrijd: Portugal –Turkije.

Portugal tegen Turkije was een beetje het Sint-Jansplein tegen de rest van Antwerpen.  Autochtonen weten waarover ik het heb.  En de rest moet Antwerpen maar eens komen bezoeken.  We wonen in een erg leuke stad.  Exotisch.  Bruisend nachtleven.  Veel beter dan Gent.  Of Reetveerdegem.  Veiliger dan Rotterdam.  Minder geslachtsziekten dan Rio de Janeiro.  

Trouwens, er voetbalde gisteren een Turk mee die ik persoonlijk ken: Hakan.  Hakan is een toffe gozer.  Dat Hakan voetbalt wist ik niet.  En al zeker niet dat hij linksback speelt.  Blijkbaar is de mens de eenvoud en bescheidenheid zelve.  Ik verbaas mij erover dat hij tijd vindt voor een voetbaltornooi.  Hakan houdt immers een succesvolle doe-het-zelfzaak open in de Statiestraat hier in Berchem, achter de hoek.

Portugal tegen Turkije was een wedstrijd van creeps tegen horrorfiguranten.

Ik bedoel: wat de wijven in Cristiano Ronaldo zien is me een raadsel.  Je moet die kneut bestuderen en focus meteen op z’n hals.  Ten eerste: je hebt je fiets nodig om errond te rijden.  Ten tweede: hij kan hem laten opzwellen gelijk een kikker.  Ten derde: z’n uitgesproken adamsappel is affreus.  Alsof  dat niet genoeg is, spreidt hij de benen als hij een vrijschop wil nemen.  In de tijd van Van Moer kreeg je een stierestamp in je kloten als je je zo durfde aan te stellen!

Turkije telt ook een monster in zijn rangen: Servet.  Servet is centrale verdediger.  Had hij niet voor het voetbal gekozen, Turkish Telecom had hem in dienst genomen als zendmast.  Daar had niemand last van z’n afgrijzelijk bakkes gehad.  Hij heeft een befbaard waarvan ik denk: als die tussen de benen van z’n madam regelmatig wordt gesopt dan hoeft zij zich nooit meer te scheren.

En dan nu: voetbal.  De wedstrijd barstte los en zowel Turkije als Portugal trachtte te winnen.  Een aantrekkelijke match leverde het aanvalsspel van beide ploegen op.  Veel beter dan Zweetland tegen Tsjoktsjok.  Toch stond het na een aangename eerste helft nul tegen nul.  Deco had een paar kunstjes vertoond.  Z’n dribbels waren bijna Art Deco.

Pepe, de centrale verdediger van Portugal, besliste de match en mocht gerust de titel Man van de Match claimen.  Hij zette met een simpel eentweetje een paar Turkse verdedigers in de wind en scoorde met een prachtig doch effectief semilobballetje.  Kunnen jullie je daar niets bij voorstellen?  Geeft niets.  De man scoorde, wat belangrijk is voor de stand en de supporters en de gehele entourage van het voetbalcircus.

Tussen haakjes: stel je voor dat je als trainer ook nog eens Meme in de ploeg staan hebt.  Dat zou pas een elftal wezen!  Pepe achterin, Meme voorin en daartussen Nani, wat Portugees is voor kinderoppas, en Moutinho, wat klein schaap betekent.  Voetbal is so much fun.  Daar zijn geen woorden voor.

Op het einde werd ik opgeschrikt door een karatetrap van Aurélio op de kuit van Nani.  Was ik scheids geweest, ik had dwaze Aurélio direct rood voor de negerneus gehouden.  Maar de ref hield de kaarten op zak, zelfs de gele.  Van pure verontwaardiging scoorden de Portugezen niet veel later hun tweede treffer.  De klok gaf toen 92 minuten aan.  Ronaldo passte op Mutinho die een briljante voorzet gaf en Meireles had maar in te tikken.  De volledige rechterarm van de middenvelder van Porto was getatoueerd.  Geen plaatsje huid was nog vrij.  

Tatouages zijn erg in.  Dat is les één van dag één van het Europees Kampioenschap.  Misschien laat ik er ook één zetten in het statiekwartier.  Ik zou voor een tekst opteren, geen tekening.  Poang For Ever.  Of: Mxxx.

Ja, ik zou voor Mxxx gaan.  M’n vrouw is belangrijker dan om het even wat.