14-06-06

Pfister traint Togo ondanks alles

De slaap die ik tekortkom kan ik nooit meer inhalen. Het was gisteren ietsje voor twee uur toen ik m'n moede hoofd te rusten legde. BBC had het klaargespeeld de samenvattingen van de gespeelde matchen tien minuten te verlaten. En ter wille van wat? Van stomme kunst in de enge zin van het woord (terwijl er toch maar één kunstvorm is die ertoe doet de komende weken). Toch bijt ik door. Ik houd het vol voor God. Want God is rond. Ja, ik blijf te weinig slapen en reruns bekijken en herbekijken en bloggen om God in huis te halen, mijn ambitie steek ik niet onder stoelen of banken. Ik hoop maar dat het geen nepbal betreft, zo'n goedkoop plastic ding dat alle kanten op stuitert als ik er een lel op geef, zoniet zit het erin dat ik m'n linkse poot lahm shot (heb je 'm?

pak 'em beet en steek hem in je

bovenzakje).

Gisterennamiddag gaf het Zuid-Korea van Dick Advocaat het fel geplaagde Togo partij. Wat er aan het handje is met Togo ben ik te weten gekomen via m'n eigen eerste echte bron: het achternichtje van Mawuena dat hier net om de hoek woont. Kodjoui Mawuena is de assistent van Pfister, de Duitse brombeer die af en toe Togo traint als hij er zin in heeft. Kodjoui heeft drie dagen de leiding overgenomen toen Pfister er de brui aan had gegeven.

De negerin en ik stonden naast elkaar op de markt in een zijstraat van de Statiestraat van Berchem voor een bekend groenten- en fruitkraam waarvan ik de naam niet mag vermelden. "Koop je altijd zoveel pruimen?" vroeg ik. "Nee" antwoordde zij guitig "alleen als m'n stoelgang niet vlot" Waarna het ijs was gebroken en ik listig naar de wipstoel van de trainer van Togo overschakelde. Ik moet toegeven: het onderwerp Togo ter sprake brengen was een wilde gok. Ik wist namelijk niet wie mijn gesprekspartner was. Maar ik handelde naar goede gewoonte: ik lul een eind in het rond als er nog maar een bal in de buurt is. Vier jaar heb ik niets te vertellen maar van zodra de wereldbeker voetbal begint verander ik in een kletsmajoor eerste klas. Werkelijk iedereen spreek ik over het voetbal aan, van groot tot klein, van oud tot jong. Ja, als ik geen echte voetbalfan ben, wie dan wel?

Lulubanga Kwotori bij voorbeeld. Zo heet de achternicht van Mawuena en zij is zot van het spelletje. Ik luisterde liefst drie kwartier naar haar uitleg, die tamelijk warrig was. Eerst lichtte de vrouw haar afkomst toe (donker, zuurstofrijk, vochtigheidsgraad van negentig procent), dan begon zij over haar kinderen (de jongste heeft pas z'n eerste communie achter de rug) en pas dan vertelde zij dat zij de achternicht was van de assistent van de bondscoach van Togo. "Neeeee!" riep ik verbaasd uit. En zij: "Jaaaaa!" En ik: "Neeee! Meen je het? Meen je het echt? Neeee!" "Echt!" kakelde Lulubanga. En ik dan: "Ga weg!" Waarna zij het effectief wilde afbollen maar ik dwars voor haar ging liggen. "Eerbiedwaardige, edele Lulubanga" smeekte ik "vertel alles over Pfister en de Togolese problemen, ik smeek u! Ik heb een weblog. Ik kan inside informatie uitstekend gebruiken!" De gemiddelde marktganger keek raar op, maar ach, zo bedacht ik, de komende vier jaar kom ik toch mijn deur niet uit.

Het achternichtje stak van wal. Pfister heeft last van een kwaaie fistel op een nogal delicate plek waardoor het voor hem onmogelijk is negentig minuten op een harde bank te blijven zitten. Dat is één. Twee: hij heeft de zus van Daré Nibombé (de centrale verdediger) gekoppeld aan de kok en daar is Assemoassa niet blij mee omdat hij een oogje op het meisje heeft. Drie: de spelers moeten betaald worden maar dat is maar bijzaak, verzekerde Lulubanga mij. "Geld is niet van tel op het donkere continent. Daar tellen andere waarden zoals vriendschap, solidariteit en kameraderie op de braderie" En m'n ebbenhouten nieuwsbron barstte in lachen uit. "Gelukkig zijn wij hier niet in Afrika maar in Berchem" zei ik. Zij knikte van ja en vroeg met een uitgestreken gezicht: "Fuckie fuckie? Ten bucks?" en begon onmiddellijk weer zo hard te lachen dat zij bijna in haar broek piste. Ik heb haar daar zo gelaten, met slappe lach en al. Wat was me dat een lachebekje, zeg!

Laat ik de voetbaldraad maar weer oppikken. Tenslotte zijn de verwikkelingen rond Togo en zijn trainer maar bijzaak. Op het veld voetbalde Togo alsof het niets te verliezen had. En ook niets te winnen want er was nog geen overeenkomst bereikt over de hoogte van de spelerspremies. Kader prikte puik de bal binnen het kader en Togo zat gelijk op rozen. Daar bleven zij een tijdje op zitten tot hun booties té veel pijn deden. Abalo kreeg een tweede keer geel en dus rood en diende het veld te verlaten. Dit mag gerust het keerpunt van de match worden genoemd. Uit de toegekende vrije trap scoorde Zuid-Korea. Chun-Soo Lee, een atypische Zuid-Koreaan met haar dat eruit zag alsof het in bleekwater was gespoeld, trof raak. Daarna bracht Dick Advocaat Ahn in. Ahn knalde erg stijlvol naar doel en de bal verdween nog in de netten ook. Ahn was zichtbaar blij dat hij op het veld mocht staan.

Ik stap vlug over naar Frankrijk-Zwitserland. Naar die match heb ik reikhalzend uitgekeken omdat ik tien Euro op Thierry Henry heb gewed om topscorer van het tornooi te worden. Jammer genoeg wist ik niet dat de Franse ploeg bijna hoofdzakelijk uit amper nog bewegende fossielen bestaat. En om de ellende compleet te maken verklaarde Emmanuel Petit deze week dat de Fransen geen schijn van een kans op de wereldtitel maken omdat, en ik citeer: "jong en oud niet met elkaar praten" Over de match kan ik kort zijn: het eindigde over de hele lijn op een nul van het zuiverste bergwater. Wat ik mij afvraag: waren de Zwitsers zo sterk of de Fransen zo zwak? En voorts: is dit wk geen brug te ver voor Zininizizouzizeloe, de chouchou van elke opoe (met de klemtoon op de laatste poe graag)?

De aanloop naar de laatste wedstrijd van de dag stond bol van de spanning. Goh, de goddelijke kanaries zouden aantreden! Dan is er steeds een beetje minder zuurstof in de lucht! Ik verlangde zo erg naar deze negentig minuten dat ik aan niets anders meer kon denken (wat lichtelijk overdreven is, ik geef het toe). Zou Ronaldinho schitteren? Stond Ronaldo werkelijk te dik? Met hoeveel doelpunten zouden de Zuid-Amerikaanse talenten de Kroaten een lesje leren? Toen ik thuiskwam van het werk was de stand één nul, een wereldgoal van Kaka. Die zuinige zege volstond blijkbaar voor de wereldkampioenen. Zij beperkten zich tot het rondspelen van de bal en ik vond hun prestatie gewoon zwak. Maar zij bleken nog altijd een maatje te sterk voor Kroatië dat zich de benen uit de lies liep en zich murw beukte op de solide geelgroene defensie. En ja, Ronaldo is te dik. De kanarie is zo vet dat hij vleugellam is geworden.

11:19 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

the lord zag, en knikte dat zijn roots het goed gedaan hebben!
het gele gevaar niet onderschatten hé maat!
'tis niet al zwart wat krachtig is buiten de duivel himself

Gepost door: lord cms | 14-06-06

De commentaren zijn gesloten.