22-06-06

Respect voor Ivoorkust

De pampadravers en de vlakkelandswortelen hebben elke rechtgeaarde voetbalfan bij de neus genomen. Wat zich vooraf als een leuke wedstrijd aankondigde bleek na afloop een maat voor niets. Het publiek bedacht de spelers terecht met een striemend fluitconcert. De Nederlandse verslaggever riep vervolgens geërgerd uit: "Waar is dat nou voor nodig?" Ja, waar was dat fluiten nou goed voor?

Bij voorbeeld: de B elftallen werden opgesteld. Bij voorbeeld: de heren wereldsterren vergaten doelpunten te scoren, een detailletje waar het toch om draait in de voetballerij, of niet soms? Bij voorbeeld: de wil ontbrak compleet om er iets van te bakken, nog meer bij Nederland dan bij de Argentijnen. Illustratief hierbij was dat de kezen hoop en al één kans bij elkaar voetbalden.

Wat mij vooral stoorde was dat de aandacht werd weggetrokken van een wedstrijd die erg aangenaam was om te bekijken: Ivoorkust tegen Servië – Montenegro. De Servische dubbelganger van Crouch, de heer Zigic, brak het ijs met het voorhoofd en kopte de één nul tegen de netten. Vervolgens maakte een andere ic, namelijk de heer Ilic, er twee nul van. Vrij logisch gezien twee op één volgt en zo kan ik nog een eindje in het rond lullen zo u dat wenst. Maar dat wenst u niet dus ga ik verder met wat de match nog in petto had. De Ivorianen kwamen terug! "Ja?!" roept u verbaasd uit "en hoe?" Met de laatste vraag steelt u mijn uitroep. Ik wil namelijk uitroepen: "En hoe!" op een manier die niets aan de verbeelding overlaat, krachtig en hard om tot uitdrukking te brengen dat de ebbenhouten shotters wel erg nadrukkelijk terug in de match kwamen. Maar u wilt dus werkelijk weten hoe? Door doelpunten te scoren natuurlijk! Hoe kom je anders terug in een match waar je uit was en je bijkans op de grasmat lag te puffen omdat het weer eens veel en veel te warm was?

Het begon met Aruna die een elfmeter binnentrapte. Prompt smolten twee Serviërs. Je moet het gezien hebben om te kunnen geloven. Naar het schijnt, want ik heb het ook niet gezien. Ik heb het wel gelezen op een Kroatisch voetbalforum. Nee, ik heb ervan gehoord, eerlijk getypt. Wat er ook van zij Aruna scoorde kort nadien alweer een treffer. Wat is er aan de hand met die kerel? Had de knul destijds zoveel voor Anderlecht gescoord, de ketten hadden de Champions League gewonnen. Vier minuten voor het einde kregen de Ivorianen alweer een penalty. De Afrikaanse doelman knielde voor eigen doelpaal, vleide het voorhoofd ertegen en begon te bidden. Terwijl een Ivoriaan aan de ene kant van het veld God aanriep stond z’n medespeler aan de andere kant van het veld klaar om de elfmeter te trappen.

Kalou scoorde de winnende treffer en wat volgde was prachtig: de uitzinnige Ivorianen renden in de richting van de cornervlag en begonnen op hun eigengereide manier te dansen alsof de wereldbeker voor het grijpen lag. Zij hupten en sprongen en dansten in het rond en kletsten plitsepletse op hun dijen en lachten hun stralend witte bijters helemaal bloot. Zelfs de bankzitters, waaronder de geschorste Drogba, deden lustig mee aan de andere kant van de zijlijn. Ik dacht: als hun speelvreugde niet het hart van het voetbal is, wat dan wel? Ivoorkust is jammer genoeg uitgeschakeld. Het was een vrank en vrij voetballende ploeg met fantastische spelers. Ik zal hen erg missen.

11:56 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.