28-06-06

Absolute wereldtop

Voetbal is een simpel spel. Wie meer doelpunten dan de tegenstander maakt wint. De ploeg die de bal niet tegen de netten trapt, zoals Spanje en Ghana gisteren, verliest onherroepelijk, hoe technisch verfijnd hun spel ook is. Je mag als coach het beste taktische plan hebben uitgedokterd, als je spelers vergeten te scoren is het over and out in Bratwurst Hill.

Ronaldo knalde na vijf minuten het record van Gerd Müller aan diggelen. Vijftien goals heeft de spits nu op zijn conto, één meer dan der Bomber. Dat hij gisteren absolute recordhouder is geworden is niets minder dan een mirakel. U bent misschien niet op de hoogte maar Ronaldo heeft nog slechts één gezonde knie. De ander is in Spanje naar de verdoemenis getrapt door jaloerse voetballers met doorslechte bedoelingen. Maar de man heeft in alle stilte aan z’n herstel gewerkt. Ondertussen schreef de pers hem af en de fans hoonden hem weg vanwege zijn vermeend overgewicht. Zijn Braziliaanse ploegmakkers echter bleven hem door dik en dun steunen. Zo verklaarde Ronaldinho aan de pers: "Ronaldo is niet dik. Hij is gewoon struis gebouwd."

En zie waar de hardwerkende spits met de minzame glimlach en de kapotte knie nu staat: aan de absolute wereldtop van het voetbal. Ronaldo heeft met z’n glansprestatie alle criticasters de mond gesnoerd. Er is niemand anders aan de top, alleen hij, de grote Ronaldo, die ondanks alle gezondheidsperikelen de Ghaneze verdediging achter zich liet met een matig spurtje en de keeper met een lichtvoetige schijnbeweging uitschakelde om vervolgens de bal simpel in het lege doel te tikken. Ik had het al getypt: voetbal is het meest simpele spel ter wereld.

Een andere held is gisteren ook verrezen. Zidane werd net als Ronaldo onder bakken kritiek bedolven: hij was te traag, te oud, helemaal versleten en voetbalde ongeinspireerd. Frankrijk moest verder met de jongeren, vond de pers, en ook de jongeren binnen de Franse ploeg hadden daar wel oren naar. Het is echter eigen aan helden dat zij slechts dan opstaan als het echt nodig is. En dat deed Zizou. Hij schitterde ter meerdere eer en glorie van zijn land.

Spanje had vooraf verklaard dat het de Fransen zou inblikken. Ze verkochten het vel van de beer voor hij geschoten was, wat uiteraard heel erg dom was. Als er iemand de klep moest gesloten houden, dan waren het de Spanjolen wel. Hun land doet het immers nooit goed op tornooien en nu gingen zij ook nog eens het lot tarten. Hun gedrag was echter begrijpelijk. Spanje had beresterke poulewedstrijden gespeeld, terwijl Frankrijk met de hakken over de sloot was geraakt.

De Spanjaarden hadden het betere van het spel, net zoals Ghana lange tijd tegen Brazilië domineerde. Maar wat heb je daaraan als je niet scoort? Frankrijk aapte Brazilië na. Het speelde weliswaar met minder nonchalance maar met een grote onverzettelijkheid en wilskracht. De Fransen knokten voor wat zij waard waren op het middenveld en Spanje had het erg moeilijk Fernando Torres te bereiken.

Helemaal op het einde van de match viel de beslissing. Het had lange tijd één één gestaan. Tot Vieira listig een vrije trap uitlokte zeven minuten voor tijd. Zizou trapte de bal voor doel waar één van de Spaanse verdedigers met het hoofd verlengde. Vieira stond ongedekt aan de tweede paal en kopte ongehinderd binnen. De ontlading van de Fransen was niet in woorden te vatten. Daarna trok Spanje met de moed der wanhoop op zoek naar de gelijkmaker. Op de counter sloegen de Fransen echter een derde keer toe. Zidane nam de bal aan ter hoogte van de middellijn, spurtte op doel af, kapte een teruggesnelde verdediger uit en schoof de bal langs Casillas die de verkeerde hoek had gekozen.

Zidane en Ronaldo lopen op een gelijkaardige manier. Elke stap die zij zetten straalt een zekere moeheid uit. Zij schijnen met hun lijven te zeggen: dit is de allerlaatste keer, dit is echt waar de laatste keer dat ik dit gekkenwerk verricht. Krakend komen zij in beweging. Hun benen, hun voeten, hun enkels zijn door de jaren heen duizenden keren bestampt en geschopt en toch komen zij in beweging. Ze schijnen helemaal geen snelheid te halen. Toch is het net of de overige voetballers stil staan. Je ziet hen denken: hulde. Je hoort hen voelen: tover nog eens, toon de wereld wat misschien je laatste kunstje is. Je proeft de adoratie tussen elke grasspriet, op elk zitje van elke tribune.

Ja, de levende legendes Zidane en Ronaldo zijn eindelijk opgestaan. En daar ben ik als neutrale voetbalfan heel erg blij mee.

12:19 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.