29-06-06

Tranenfinale

Wat denken jullie van Italië – Frankrijk als finale van de wereldbeker 2006? Ik weet dat de twee ploegen op basis van het getoonde spel niet tot de topfavorieten behoren. Maar ik betwijfel sterk of er ploegen met meer wilskracht, doorzettingsvermogen en voetbalintellect te vinden zijn op dit tornooi.

Italië is een getormenteerde ploeg. Deze week kreeg het elftal de zelfmoordpoging van Juventus-manager Pessotto te verwerken. Vermoedelijk houdt zijn wanhoopspoging verband met het omkoopschandaal dat het Italiaanse voetbal in een wurggreep houdt. Daardoor hangt ook een aantal spelers van de nationale ploeg een schorsing of een boete of beide boven het hoofd. De hele zaak hangt als een zwaard van Damocles boven de hoofden van de hemelsblauwen. Momenteel is de uitspraak opgeschort maar zodra Italië uitgeschakeld wordt, of zelfs als het de finale wint, gaan de poppen aan het dansen en zullen harde straffen worden uitgedeeld. Dat weten de spelers. Zij ruiken de straf, net zoals een gewonde prooi het roofdier en dus de naderende dood ruikt. De vedetten verlangen met elke vezel van hun lijf dat de zeepbel van het wk zo lang mogelijk intact blijft. Want in dit tijdsvacuüm hoeven zij zich het hoofd niet te breken over straf en boete en de pesterijen van venijnige kleine magistraten die het aandurven koning voetbal van de troon te stoten. Neem het van mij aan: de Italianen snakken naar de wereldtitel. De finale winnen is de enige manier die de duurbetaalde sterren kennen om de wereld te laten zien dat zij geen omkoopgelden nodig hebben om de beste te zijn.

Ook Frankrijk is een meer dan geprikkeld land. Tijdens de voorbereiding en de poulewedstrijden kregen de blauwwitten geen bakken maar tonnen kritiek te verwerken. Oud en jong zouden niet met elkaar praten. Zidane zou een ster op zijn retour zijn. Zizou zou absoluut moeten spelen en een jongere zou de ruimte moeten dichten die hij niet meer kon of wilde belopen. De Franse pers riep de spelers zelfs op om in opstand te komen tegen trainer Domenech van wie beweerd werd dat hij de pedalen compleet had verloren.

Maar de oude krijgertovenaars en hun koppige trainer haalden tegen Spanje hun gram. De Spaanse fans, die geen supporters maar uitschot waren, prikkelden de Franse elf door de Marseillaise met een fluitconcert te verstoren. Dat de spelers achteraf verklaarden dat het Spaanse schorremorrie hen een extra stimulans had gegeven toont aan dat hun hart voor de natie slaat. Mocht Frankrijk tot de finale doorstoten dan zouden Thuram, Zidane en Barthez op de top van hun kunnen en in absolute schoonheid van de voetbalwereld afscheid kunnen nemen. Op het allerhoogste podium je carrière beëindigen: het is de droom van elke sportman.

Italië – Frankrijk als finale: ik zie het zo voor mij, een spannende wedstrijd met na afloop niets dan tranen, een stroom van niet te stelpen verdriet om wat eens was en nooit meer wederkeert. Een wk is als het leven zelf: je wilt niet dat het ooit stopt. En als het dat toch doet is het altijd onverwacht, als een dief in de nacht.

13:17 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.