30-06-06

Minibal te Bratwursthill

Vandaag is het weer ballen in Bratwursthill.

De gastheren gaan, pin op de helm, in de clinch met de dribbelzieke pampaboys. Als dat geen zinderend spektakel oplevert dan zal het vast een oervervelende, doodsaaie wedstrijd worden die geheid op nul nul eindigt. Waarna de noodzakelijke verlengingen zullen uitbreken waarin iedereen zo verrekte moe zal rondsletsen dat niemand meer de energie zal kunnen opbrengen om te scoren. En daarna zal één der keepers de hoofdrol opeisen in de anticlimax die het nemen van strafschoppen toch altijd is. Strafschoppen nemen om een match op leven en dood te beslissen: het is altijd kut met peren, met name dan voor de verliezende partij.

Vermits de kans dus groot is dat de goalies heute Abend een wichtige rol spielen is het misschien raadzaam de twee in de schijnwerpers te plaatsen.

De Argentijnen hebben Roberto ‘Pato’ Abondanzierri in het doel. Hij draagt z’n antisliphandschoenen met verve en kijkt net zo droevig uit zijn ogen als de grote patron Riquelme. In die zin is de ploeg van de snoopygezichten echt op elkaar ingespeeld. In vier wedstrijden kreeg de één meter vijfentachtig lange pijpajuin twee doelpunten te slikken. Niet veel als je het mij vraagt en nog steeds niet veel als je het mij niet vraagt. Statistieken liegen nooit.

Over naar de Teutonen: daar verdedigt Jens Lehmann het doel. Jens weegt één kilo meer dan z’n Argentijnse tegenhanger maar hij is toevallig vijf centimeter langer. Dat is een detail die het verschil kan uitmaken indien de match op strafschoppen eindigt. Mocht Lehmann in het heetst van de strijd een been verliezen of z’n hoofd of de pedalen of in het ergste geval alle drie tegelijk, dan houden de Duitsers een klassebak achter de hand: Oliver Kahn. Der Olli weegt zevenentachtig kilogram voor één meter achtentachtig en eet kleine kinderen met ketchup als ontbijt.

Op het einde van de dag, als elke Duitser op een preuthaar na zo teut als tien zal zijn, zal Italië zich een weg naar de halve finale trachten te wroeten. Daarvoor moeten de hemelsblauwen het stugge Oekraïne uitschakelen. Dat wordt nog een hele klus. Wellicht wordt het een match met voetbal voor en nog meer van hetzelfde na de pauze want verlengingen vallen geenszins uit te sluiten. Strafschoppen zullen wellicht ook in deze match het harde oordeel vellen.

Ik voorspel dat de voornaamste rollen hier niet voor de doelmannen zullen zijn weggelegd. Buffon en Shovkovski zijn weliswaar niet de eerste de besten maar een hoofdrol zullen niet zij maar de elfmeterspecialisten opeisen. Noem het intuïtie. En voetbalkennis natuurlijk.

Kijk, Italianen zijn meesters in de koelbloedigheid. Ik zie Totti geen penalty missen. Gattuso ook niet, met die pitbullsmoel van hem, die pure, onvervalste onverzettelijkheid uitstraalt. Virtuoos Pirlo zal er evenmin naast trappen met dat esthetisch wapperend voetje van hem. Misschien missen Camoranesi of Perrotta. Je weet het nooit, elfmetertrappen blijft een loterij. Maar veel geld zou ik er toch niet op verwedden.

Wie kan Oekraïne daartegen over stellen? De eeuwige Shevchenko die verklaart dat hij opnieuw een penalty zal nemen indien nodig, ook al miste hij de laatste keer tegen Zwitserland? Nee, geef mij liever de jonge lefgozer Milevski, een magnifiek spelertje met wie je gerust naar gelijk welke oorlog kan trekken. Ik heb in een eerder stukje al de loftrompet over het dribbelwonder gestoken. Milevski kan zo koelbloedig en met zo’n hoge graad aan je m’en foutisme een strafschop omzetten dat hij zich direct tot Italiaan kan laten naturaliseren. Voor het overige is het huilen met de pet op als je de Oekraïners onder de loep neemt. Neem Tymoschuk: harde werker maar doet het in zijn broek als hij nog maar aan de kalkstip denkt. Neem Rebrov: een woelwater maar een rasechte zenuwpees. Neem Voronin: een klassespeler maar ondervindt last van een dijbeenblessure en dan is het trappen van een elfmeter er effie teveel aan. Trainer Blokhin heeft verklaard dat Oekraïne als één blok zal spelen. Hij is het aan zijn naam verplicht.

Bah, m’n mop is even flauw als het voetbal dat wij zullen te zien krijgen.

10:57 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-06-06

Tranenfinale

Wat denken jullie van Italië – Frankrijk als finale van de wereldbeker 2006? Ik weet dat de twee ploegen op basis van het getoonde spel niet tot de topfavorieten behoren. Maar ik betwijfel sterk of er ploegen met meer wilskracht, doorzettingsvermogen en voetbalintellect te vinden zijn op dit tornooi.

Italië is een getormenteerde ploeg. Deze week kreeg het elftal de zelfmoordpoging van Juventus-manager Pessotto te verwerken. Vermoedelijk houdt zijn wanhoopspoging verband met het omkoopschandaal dat het Italiaanse voetbal in een wurggreep houdt. Daardoor hangt ook een aantal spelers van de nationale ploeg een schorsing of een boete of beide boven het hoofd. De hele zaak hangt als een zwaard van Damocles boven de hoofden van de hemelsblauwen. Momenteel is de uitspraak opgeschort maar zodra Italië uitgeschakeld wordt, of zelfs als het de finale wint, gaan de poppen aan het dansen en zullen harde straffen worden uitgedeeld. Dat weten de spelers. Zij ruiken de straf, net zoals een gewonde prooi het roofdier en dus de naderende dood ruikt. De vedetten verlangen met elke vezel van hun lijf dat de zeepbel van het wk zo lang mogelijk intact blijft. Want in dit tijdsvacuüm hoeven zij zich het hoofd niet te breken over straf en boete en de pesterijen van venijnige kleine magistraten die het aandurven koning voetbal van de troon te stoten. Neem het van mij aan: de Italianen snakken naar de wereldtitel. De finale winnen is de enige manier die de duurbetaalde sterren kennen om de wereld te laten zien dat zij geen omkoopgelden nodig hebben om de beste te zijn.

Ook Frankrijk is een meer dan geprikkeld land. Tijdens de voorbereiding en de poulewedstrijden kregen de blauwwitten geen bakken maar tonnen kritiek te verwerken. Oud en jong zouden niet met elkaar praten. Zidane zou een ster op zijn retour zijn. Zizou zou absoluut moeten spelen en een jongere zou de ruimte moeten dichten die hij niet meer kon of wilde belopen. De Franse pers riep de spelers zelfs op om in opstand te komen tegen trainer Domenech van wie beweerd werd dat hij de pedalen compleet had verloren.

Maar de oude krijgertovenaars en hun koppige trainer haalden tegen Spanje hun gram. De Spaanse fans, die geen supporters maar uitschot waren, prikkelden de Franse elf door de Marseillaise met een fluitconcert te verstoren. Dat de spelers achteraf verklaarden dat het Spaanse schorremorrie hen een extra stimulans had gegeven toont aan dat hun hart voor de natie slaat. Mocht Frankrijk tot de finale doorstoten dan zouden Thuram, Zidane en Barthez op de top van hun kunnen en in absolute schoonheid van de voetbalwereld afscheid kunnen nemen. Op het allerhoogste podium je carrière beëindigen: het is de droom van elke sportman.

Italië – Frankrijk als finale: ik zie het zo voor mij, een spannende wedstrijd met na afloop niets dan tranen, een stroom van niet te stelpen verdriet om wat eens was en nooit meer wederkeert. Een wk is als het leven zelf: je wilt niet dat het ooit stopt. En als het dat toch doet is het altijd onverwacht, als een dief in de nacht.

13:17 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-06-06

Absolute wereldtop

Voetbal is een simpel spel. Wie meer doelpunten dan de tegenstander maakt wint. De ploeg die de bal niet tegen de netten trapt, zoals Spanje en Ghana gisteren, verliest onherroepelijk, hoe technisch verfijnd hun spel ook is. Je mag als coach het beste taktische plan hebben uitgedokterd, als je spelers vergeten te scoren is het over and out in Bratwurst Hill.

Ronaldo knalde na vijf minuten het record van Gerd Müller aan diggelen. Vijftien goals heeft de spits nu op zijn conto, één meer dan der Bomber. Dat hij gisteren absolute recordhouder is geworden is niets minder dan een mirakel. U bent misschien niet op de hoogte maar Ronaldo heeft nog slechts één gezonde knie. De ander is in Spanje naar de verdoemenis getrapt door jaloerse voetballers met doorslechte bedoelingen. Maar de man heeft in alle stilte aan z’n herstel gewerkt. Ondertussen schreef de pers hem af en de fans hoonden hem weg vanwege zijn vermeend overgewicht. Zijn Braziliaanse ploegmakkers echter bleven hem door dik en dun steunen. Zo verklaarde Ronaldinho aan de pers: "Ronaldo is niet dik. Hij is gewoon struis gebouwd."

En zie waar de hardwerkende spits met de minzame glimlach en de kapotte knie nu staat: aan de absolute wereldtop van het voetbal. Ronaldo heeft met z’n glansprestatie alle criticasters de mond gesnoerd. Er is niemand anders aan de top, alleen hij, de grote Ronaldo, die ondanks alle gezondheidsperikelen de Ghaneze verdediging achter zich liet met een matig spurtje en de keeper met een lichtvoetige schijnbeweging uitschakelde om vervolgens de bal simpel in het lege doel te tikken. Ik had het al getypt: voetbal is het meest simpele spel ter wereld.

Een andere held is gisteren ook verrezen. Zidane werd net als Ronaldo onder bakken kritiek bedolven: hij was te traag, te oud, helemaal versleten en voetbalde ongeinspireerd. Frankrijk moest verder met de jongeren, vond de pers, en ook de jongeren binnen de Franse ploeg hadden daar wel oren naar. Het is echter eigen aan helden dat zij slechts dan opstaan als het echt nodig is. En dat deed Zizou. Hij schitterde ter meerdere eer en glorie van zijn land.

Spanje had vooraf verklaard dat het de Fransen zou inblikken. Ze verkochten het vel van de beer voor hij geschoten was, wat uiteraard heel erg dom was. Als er iemand de klep moest gesloten houden, dan waren het de Spanjolen wel. Hun land doet het immers nooit goed op tornooien en nu gingen zij ook nog eens het lot tarten. Hun gedrag was echter begrijpelijk. Spanje had beresterke poulewedstrijden gespeeld, terwijl Frankrijk met de hakken over de sloot was geraakt.

De Spanjaarden hadden het betere van het spel, net zoals Ghana lange tijd tegen Brazilië domineerde. Maar wat heb je daaraan als je niet scoort? Frankrijk aapte Brazilië na. Het speelde weliswaar met minder nonchalance maar met een grote onverzettelijkheid en wilskracht. De Fransen knokten voor wat zij waard waren op het middenveld en Spanje had het erg moeilijk Fernando Torres te bereiken.

Helemaal op het einde van de match viel de beslissing. Het had lange tijd één één gestaan. Tot Vieira listig een vrije trap uitlokte zeven minuten voor tijd. Zizou trapte de bal voor doel waar één van de Spaanse verdedigers met het hoofd verlengde. Vieira stond ongedekt aan de tweede paal en kopte ongehinderd binnen. De ontlading van de Fransen was niet in woorden te vatten. Daarna trok Spanje met de moed der wanhoop op zoek naar de gelijkmaker. Op de counter sloegen de Fransen echter een derde keer toe. Zidane nam de bal aan ter hoogte van de middellijn, spurtte op doel af, kapte een teruggesnelde verdediger uit en schoof de bal langs Casillas die de verkeerde hoek had gekozen.

Zidane en Ronaldo lopen op een gelijkaardige manier. Elke stap die zij zetten straalt een zekere moeheid uit. Zij schijnen met hun lijven te zeggen: dit is de allerlaatste keer, dit is echt waar de laatste keer dat ik dit gekkenwerk verricht. Krakend komen zij in beweging. Hun benen, hun voeten, hun enkels zijn door de jaren heen duizenden keren bestampt en geschopt en toch komen zij in beweging. Ze schijnen helemaal geen snelheid te halen. Toch is het net of de overige voetballers stil staan. Je ziet hen denken: hulde. Je hoort hen voelen: tover nog eens, toon de wereld wat misschien je laatste kunstje is. Je proeft de adoratie tussen elke grasspriet, op elk zitje van elke tribune.

Ja, de levende legendes Zidane en Ronaldo zijn eindelijk opgestaan. En daar ben ik als neutrale voetbalfan heel erg blij mee.

12:19 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-06-06

IJskoude kerels

De Zwitsers moeten vele uren geoefend hebben op het missen van elfmeters. Hoe zij gisteren erin slaagden om na honderdtwintig minuten slaapverwekkend voetbal geen enkele keer te scoren daar doe ik m’n hoed voor af. Sabena op de fles laten gaan en honderden mensen werkloos maken vormt voor de klokkenbouwers geen probleem. Maar een penalty erin trappen: ho maar!

Shevchenko mocht de eerste penalty trappen. De wereldster kon de elfmeteritis niet bedwingen. Zuberbühler pakte de slecht genomen penalty hoewel de keeper zijn naam niet mee had. Die doet mij denken aan boilers en verwarmingsketels maar wat doet dat ertoe? Volgens mij niets. Streller mocht vervolgens de eerste van de Swissies trappen. Ik weet niet of u Streller kent. Ik neem aan van niet. Hem niet kennen is niet erg, verre van, want spits Streller houdt het midden tussen een aangedikte versie van Crouch en een pocketversie van Köller. Hij is zeg maar een doorsnee mediumsize bonenstaak. Tijdens de match heb ik mij aan de kerel groen geërgerd. Hij raakte geen bal, kon hem zeker niet bijhouden en geraakte enkel over z’n man als hij de bal niet had en dat was voortdurend het geval. Fantastische voetballer kortom. Elke trainer die z’n ploeg het liefst ziet degraderen zal de schlemiel met graagte binnenhalen. Het mocht dan ook geen verwondering wekken dat Strellers elfmeter zo mogelijk nog slechter op doel werd getrapt dan die van Shevchenko. De brilscore stond daarmee nog steeds op het bord. De neutrale fans vergleden stilaan in een diepe coma van pure verveling.

De tweede speler aan de beurt voor Oekraïne was een lefgozer die ongetwijfeld aan het begin staat van een briljante carrière. Milevski was even voor het einde van de reguliere speeltijd ingevallen en beviel mij uitstekend. De snaak is dribbelvaardig, snel en balvast. Elke trainer die het beste met zijn ploeg voor heeft zal hem graag contracteren. Of nee, te laat, Chelsea heeft het talent al binnengehaald. Milevski straalde als enige op het veld durf uit en dat was al het halve werk. Hij nam een aanloop en stifte de bal recht in het midden van het doel. Zuberbühler lag op dat ogenblik op de grond, al verslagen voor de bal vertrok. Nadien ging het van kwaad naar erger voor de bibberende Tobleroneboys. Blochin is Milevski op z’n minst een basisplaats in de kwartfinale tegen Italië verschuldigd.

Over Italië kan ik kort zijn. Het deed wat het moest doen: doorstoten naar de kwartfinale. De hemelsblauwen hadden daarvoor een onterecht toegekende elfmeter in de drieënnegentigste minuut nodig, meteen het allerlaatste wapenfeit van de match. Toch zou ik de plaatsing niet onterecht noemen. Het Australië van Guus Hiddink mocht immers veertig lange minuten met een man meer voetballen nadat Materazzi tegen een rode kaart had aangekeken. Dat de socceroos die situatie niet konden benutten was volledig de verdienste van de hardwerkende Italianen. In de slotfase trok verdediger Grosso op avontuur en struikelde over een gevallen Australiër, toevallig in het zestienmetergebied. De ref kende een penalty toe.

Francesco Totti, die koud op het veld stond want pas ingevallen in de vijfenzeventigste minuut, nam de zware verantwoordelijkheid op zich. De cameralens zoomde in op z’n gezicht net voor hij de alles beslissende aanloop nam. De wereld aanschouwde de ijskoude ogen van een rasechte goalgetter. Totti keek de bal in het doel nog voor hij hem met z’n gouden voeten had beroerd. Schwarzer daarentegen verschrompelde. De arme man maakte geen schijn van een kans. De Australische keeper had derhalve niet misstaan in de match Zwitserland – Oekraïne. Daar liepen de zenuwpezen elkaar ook in de weg.

Zelfbeheersing is een karaktertrek die door velen onder ons wordt geimiteerd. Maar als het er echt op aan komt, als de aap uit de mouw moet komen, als het vijf voor twaalf is, als het er zo om spant dan het elastiekje van je slip op barsten staat, ja dan zakken de meesten onder ons door de mand. Het is in de voetbalwereld niet anders. Milevski en Totti zijn witte merels die door hun trainers gekoesterd moeten worden. Immers, de koelsten heersen over de wereld, zeker in de verzengende Duitse hitte.

12:34 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-06-06

Sterven met Ruud

Carlos Tenorio kreeg een doelrijpe kans in de schoot geworpen die zo rijp was dat zij bijna rot was. Moederziel alleen dook de struise kerel voor de keeper op, na een blunder van Tante Terry, euh John bedoel ik. Niemand te zien in de wijde omtrek en de Engelse doelman bleef besluiteloos staan. Robinson leek aan de grond genageld. Ik zag hem twijfelen: moet ik nu uitkomen of zal ik verder blijven pitten? De heer Tenorio controleerde ondertussen de bal, stak een cigarillootje in de fik, inhaleerde diep, genoot met volle teugen van zijn gloriemoment en besloot dan toch maar knalhard op de bal te trappen. De wereld had even halt gehouden maar niet voor Ashley Cole die z'n superturbo had ingeschakeld en net net net op tijd was om het schot een tits van richting te doen veranderen. De bal dwarrelde op de deklat en ging over. Het leek Carlos Tenorio's kouwe kleren niet te raken.

Engeland worstelde negentig minuten lang met een stug Ecuador. Nooit gaf het de indruk een klasse beter te zijn. Dat was ongetwijfeld de schuld van gore Sven. Hij had voor een zeer verrassende opstelling gekozen. De Zweed liet Crouch op de bank en had Rooney als diepe spits geposteerd. Als leveranciers voor de lelijkste spits van dit wk fungeerden Lampard en Gerrard, althans dat was de bedoeling. De uitvoering van dit meesterlijk plan leek nergens op. Het was huilen met de pet op. Nochtans was het veel te heet om een pet te verdragen en wie huilde dronk daarna best voldoende om het vochtverlies te compenseren.

Becks diende de Ecuadorianen uiteindelijk de genadeslag toe middels een magistraal genomen vrije trap. Nee, magistraal is een te groot woord. Ik houd het op sluw. Het was een sluwe vrije trap. Koning David krulde de bal over de muur. Hij daalde tergend traag. Traag genoeg om elke keeper ruimschoots de gelegenheid te geven zich te rekken, te geeuwen, z'n veters dicht te knopen en de bal te pakken. De veel te kleine keeper van Ecuador met de kleuren van z'n land op z'n babywangen speelde het echter klaar om hem door te laten. Zet Kahn of Klak of zelfs de bejaarde Peter Shilton in het doel en zij stoppen de bal probleemloos. Maar niet dat krentenkakkertje dus. Ik kan hier nog een eind in het rond lullen maar feit is dat Engeland na een krappe één nul zege in de kwartfinale zit. En dat zonder enige overtuiging in hun spel. Het kan alleen maar beter worden, zegt gore Sven. Ik ben eens benieuwd.

's Avonds volgde wereldoorlog vier. En wereldoorlog drie hadden wij nog maar pas achter de rug (Italië - VS). Ik belde met scheids Ivanov na afloop van de wedstrijd waarin een record aantal kaarten werden getrokken. Niet veel mensen hebben z'n gsm-nummer maar ik dus wel. Dat komt omdat ik goede connecties binnen de Fifa heb. En bij de media. Zowat overal heb ik m'n mannetjes eigenlijk en dat is broodnodig als je elke dag een stukje voor een blog moet schrijven. Maar goed, daar hebben jullie geen uitstaans mee. Ik belde Ivanov dus.

"Ha, die Yvan!"

"Hoi" Een beetje bedrukt klonk ie, alsof hij met z'n auto net een geit had doodgereden of zo. Dat was eens voorgevallen nadat hij Liechtenstein - Andorra had moeten fluiten. De eigenaar van het beest, een bioboer uit de bergen, had met een rechtszaak gedreigd. Het dreigement had niet lang stand gehouden, voornamelijk omdat de bioliefhebber zelfmoord pleegde nadat z'n wijf en z'n koters in een raar verkeersongeluk het leven lieten. Iets met een beerkar en een Porsche 911. Heb ik altijd raar gevonden. Hoedanook, na dit akkefietje werd z'n blitzcarrière als topref niet meer gehinderd.

"Wat is er aan de hand? Je klinkt een beetje depri. Je hebt toch een puike wedstrijd gefloten?"

"Seppe vindt van niet. Volgens Blatter had ik zelf een kaart moeten krijgen en hij had het niet over een gele"

"Wat? Dat meen je niet!"

"Jawel. Terwijl ik eigenlijk veel en veel te braaf ben geweest. Ik had de teugels van bij het begin strakker moeten aanhalen."

"Euh... Hoe bedoel je? Veertien gele en vier rode kaarten volstonden niet?"

"Staar je niet blind op het aantal. Aantallen zijn onbelangrijk. Neem de eerste overtreding van Bouhlarouz op Ronaldo. Ik denk: ik heb m'n naam tegen. De spelers weten dat ik graag kaarten trek. En dan denk ik dat zij zich navenant zullen gedragen. Maar wat doet Bouhlarood, ik bedoel Rouz? Hij gaat zwaar in op Ronaldo, toch de sterspeler van Portugal, niet?"

"Yup."

"Echt, ik voelde het rood in m'n borstzak kriebelen. Ik had het toen al te kwaad. Maar ik had m'n emoties goed onder controle. Hebben die dure consultaties bij de psychiater toch hun nut bewezen. Ik trok kalmpjes geel. Terwijl het naar mijn buikgevoel gelijk rood had moeten zijn. Ik bedoel: dat kan toch niet, met de noppen vooruit hard iemands dij naar de verdoemenis trappen?"

"Nope."

"Ik had m'n intuïtie moeten volgen, zeg ik! En die vuile klootzak gelijk rood moeten geven. Maar nee, ik was de vriendelijkheid zelve. In plaats van onmiddellijk een voorbeeld te stellen modderde ik wat aan met onnozele gele kaarten. Van mij mag de Fifa die stomme gele kaarten direct afschaffen."

En zo raasde Ivanov nog een tijdje door. De man had gelijk. Hij had strenger moeten optreden. Met die voetballers altijd. Worden megatonnen betaald en schoppen in het rond als tuig van de richel. Worden de heren niet verondersteld een voorbeeld voor de jeugd te zijn? Sepp Blatter zit in deze zaak dus helemaal fout. Met z'n uitspraak toont Seniele Sepje aan dat hij stilaan de trappers verliest. Zoals gewoonlijk zal de voetbalwereld hem gelijk geven. Kameradski Ivanov zal niet veel wedstrijden meer fluiten op dit wk. Jammer, want als er veel kaarten vallen is de wedstrijd niet alleen veel spannender maar prevaleert de techniek. Heb ik dat mooi getypt of wat?

Werd er naast gevochten ook nog gebald? Voorzeker. Maniche scoorde de openingstreffer, een leuke plaatsbal met veel gevoel in doel gekruld. Diep in de tweede helft knalde Cocu oerendhard op de deklat. Nederland deed zijn uiterste best maar op het einde bleek dat simpelweg niet goed genoeg. De uitschakeling van oranje is op het conto van Van Basten te schrijven. Marco vond het namelijk nodig Kuyt op te stellen, een zeer middelmatige spits die nog niets op het hoogste niveau heeft klaargemaakt. Van the man zat te sterven op de bank.

En ik stierf thuis met Ruud in m'n Poang. Want ik moet bekennen: ik had een boontje voor Holland. Onze noorderburen voetbalden naar aloude Belgische traditie vanuit een stevige defensie en enorm veel inzet en werkkracht. Het is verrekte jammer dat je niet altijd loon naar werken krijgt. Maar onvoorspelbaarheid is nu eenmaal inherent aan het voetbal, het mooiste spel van dit universum en omstreken.

10:54 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (628) |  Facebook |

25-06-06

Braadworstsamba

Duitsland moet en zal de finale bereiken. Het brengt heel erg atypisch fris, monter, sprankelend en aanvallend voetbal. Duitsland speelt op z’n Hollands en Holland speelt op z’n Duits. Het is de omgekeerde wereld.

Zweden bood zwak tegenstand, als tegenstand het juiste woord is. De einduitslag stond namelijk na veertien minuten al op het bord: twee nul, twee keer Podolski. Zweden kon de Ikeameubelen niet redden. Het ging roemloos ten onder. Duitsland voetbalde groots onder leiding van een fenomenale Michael Ballack die dirigeerde en lustig de passes in het rond strooide. Ettelijke keren trachtte hij vanop afstand de score aan te dikken maar telkenmale stond de Zweedse goalie in de weg.

De scandinaviërs hadden nochtans terug in de wedstrijd kunnen komen. In de tweede helft floot de scheids een penalty in hun voordeel. Maar de unieke kans ging verloren, Henrik Larsson schoot torenhoog over. Voor Larsson de elfmeter trapte achtte de Zweedse trainer het nodig een speler te wisselen. Vreemd. Het vertraagde de gang van zaken en verhoogde de spanning alleen maar.

’s Avonds kreeg Argentinië Mexico voorgeschoteld. Velen dachten dat Mexico een hapklare brok zou zijn voor de titelkandidaten maar het draaide behoorlijk anders uit. Mexico speelde het spelletje onbevangen en trok vrank en vrij ten aanval. Hun kapitein Marquez scoorde het eerste doelpunt. Kort daarna maakte Borgetti een eigen doelpunt.

Kort voor de rust kreeg Heinze de bal van de keeper in de voet gespeeld. De bal huppelde echter lustig verder, recht in de voeten van een Mexicaan die eieren voor z’n geld koos en recht naar doel spurtte. Heinze trachtte direct z’n fout te herstellen en vloerde daarbij z’n tegenstander. Rood dacht iedereen want Heinze was de laatste man en de doorgebroken Mexicaan had vrije baan naar doel. Niets van, gebaarde de ref en wees op Ayala aan de andere kant van het veld, die nooit of te nimmer nog aan de bal had kunnen komen. Heinze kreeg slechts geel, de Argentijnen mochten verder aanmodderen tot de verlengingen uitbraken. Daarin scoorde de Argentijn met de Mexicaanse naam Rodriguez een magnifieke wereldgoal (bal doodmaken met de borst en direct op de slof, recht in de winkelhaak).

Het wk is niet eerlijk. Argentinië en Duitsland zijn groot en Mexico en Zweden zijn klein.

En Riquelme is de snoopy van het voetbal (You know what? I’m happy)

11:26 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-06-06

Vermoeiend

Wat is het wk vermoeiend! Altijd maar weer dat gedraaf op die velden. En wat levert het op in het geval van Togo en Zuid-Korea? Nougaballen. "Mogen meedoen alleen is prachtig, toch?" hoor ik Jack van Gelder al uitroepen. Nou, nee, Dzjèk, dat is het niet. Meedoen heeft enkel zin als je kans maakt om door te stoten. En kom niet aandraven met de Olympische gedachte of ik duw effe dat megakarafje van jou in jouw bepoederde nichtenreet. Okay, Dzjèk?

De perikelen rond de trainer van Togo, de heer ‘Should I stay or should I go’ Pfister, maakten van dat land de risée van de wereldbeker. Er was van structuur geen sprake, er viel geen lijn in hun spel te herkennen en de fifa moest zich voor de spelerspremies garant stellen. Togo pakte logischerwijs geen enkel punt. Het is dan ook een kutvoetballand. Laten we met z’n allen een mexican wave inzetten omdat die nitwits alvast uitgeschakeld zijn.

Zuid-Korea was een ander paar mouwen. Dick staat er aan het roer. De van de pot gerukte Koreaanse pers verwachtte niet minder dan een mirakel van de Nederlander. Hij moest met de Aziaten beter presteren dan vier jaar geleden en dat betekende niets minder dan de finale. In hun eerste wedstrijd geraakten zij nog met de hakken over de sloot tegen Togo. Daarna behaalden de Rode Duivels met de grootste moeite ter wereld een gelijkspel tegen de Fransen door een gelukstreffer in de slotseconden. De Koreanen hadden dus vier punten uit twee wedstrijden. Restte enkel Zwitserland maar dat varkentje ging Dickie wel even wassen.

Niet dus. Want Zwitserland is een degelijk land. Zwitsers zijn even onverzettelijk als hun bergen. De Zwitsers hebben Sabena op de fles laten gaan omdat het moest en spaarden daarbij niemand. Voorts bouwen zij klokken die koeken. Zwart geld bulkt er uit de kluizen. Zwitsers spreken raar, hebben gaten waar wat kaas rond zweeft en hebben de Turken uit Duitsland weggehouden. Zwitserland is een gevaarlijke outsider.

O ja, Spanje en Oekraïne moesten gisteren ook opdraven. Enkel Oekraïne hield het iet of wat spannend want Tunesië mocht niet van hen winnen. De match Spanje tegen Saudi Arabië was er één zonder inzet. In een rotmatch versloegen de oostblokkers Tunesië dankzij een onterecht toegekende penalty. Shevchenko struikelde over z’n eigen been, kreeg de elfmeter toegekend en trapte hem er nog in ook. Dan kon hij plots wel op de been blijven, de kwartel.

Tjonge, wat was het wk alweer vermoeiend. Met al dat gedraaf altijd.

13:52 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |