02-07-06

De ene Ronaldo is de andere niet

De kwaliteit van de kwartfinales was van een bedenkelijk niveau. De ploegen noch de trainers zijn hiervoor verantwoordelijk. Slecht spel is inherent aan interludiumfases zoals de kwartfinales. Waarom? Omdat dergelijke tussenstages in het tornooi gewoon voor geen meter deugen. Als ploeg in de kwartfinale heb je het gevoel dat je al een eind bent opgeschoten terwijl je eigenlijk nog nergens staat. Word je in die ronde uitgeschakeld is de kans groot dat je toch nog bakken kritiek te slikken krijgt. En ga je door dan is de wereldtitel binnen handbereik maar toch nog voldoende ver verwijderd om ‘slechts’ als vierde en dus met nougaballen in de handen te eindigen. De elftallen die in de kwartfinales werden geëlimineerd waren niet van de minsten: de voetbalgrootmachten Argentinië en Brazilië, kneusje Engeland en nieuwkomer Oekraïne.

Slechts Italië en Frankrijk konden binnen de reglementaire speeltijd van hun respectievelijke tegenstanders Oekraïne en Brazilië afstand nemen. De andere twee wedstrijden, Duitsland tegen Argentinië en Engeland – Portugal, waren niet om aan te zien. Het waren saaie partijen met oeverloos heen en weer getiktak en lanterfanten hier en tijd rekken daar. Eigenlijk zou de FIFA een saaiheidscoëfficiënt moeten invoeren. Als beide ploegen geen open doelkans binnen een bepaalde tijd willen of kunnen afdwingen dan zouden er bij voorbeeld tijdens de match al penalties kunnen worden toegekend. Zomaar, in het wilde weg. Dat zou ik heel erg tof vinden en ik niet alleen, heb ik de indruk.

Neem Engeland versus Portugal. Mocht ik arbiter zijn geweest, ik had Engeland na één helft één strafschop toegekend en Portugal twee. Gewoon omdat de Portugezen zich een nanotits meer bereid toonden om toch iets van de wedstrijd te maken. Wayne Rooney was de enige Engelsman die ook graag wilde voetballen. Jammer genoeg had de Zweedse trainer de talentvolle spurtbom op een eiland in de spits geposteerd waar zo goed als nooit Engelsen nog maar in de buurt kwamen. Maar Rooney wilde dol- en dolgraag ballen, zo erg snakte hij ernaar dat hij van pure frustratie een Portugees eens goed in de testikels trapte, waarschijnlijk bij ontstentenis van de grote bal. Toen Cristiano Ronaldo zijn ploegmaatje van Manchester United er dra op kwam wijzen dat zulk een stamp heel erg veel pijn doet en dat men niet voor niets naar de ballen van een man verwijst in termen van gevoelige delen duwde energiebom Rooney hem van zich af. Hij trok bovendien de inteelterigste smoel ooit in een wk waargenomen. Lelijk! Dat had geen naam, of toch: Wayne Bollockpain. Ik heb er niet goed kunnen van slapen. De ref trok terecht een rode kaart. Onderwijl wandelde slinkse Ronaldo weg en knipoogde naar de Portugeze bank met kwikzilveren priegeloogjes die uitstraalden: "Ik heb het ‘em maar weer mooi geflikt!"

Iedereen dacht: nu gaan wij het schuunste voetbal van deze planeet en omstreken te zien krijgen, nu zal er gebald worden als nooit voorheen. Maar er gebeurde jammer genoeg geen ene zak. Ook de verlengingen sleepten aan en aan. Dat bleef maar duren, dat getik en tackles en vrije schoppen die niets opleverden en schoten uit de tweede lijn en keepers die nog maar eens de bal goed legden. Tenslotte bood het elfmetertrappen soelaas. Ik vind het jammer dat Portugal verder bekert. Maar dat had ik ook van Engeland gevonden. Geen van beiden verdient het naar de halve finale door te stoten. Ik hoop dat Portugal met de billen bloot gaat tegen Frankrijk, dat hoop ik uit de grond van mijn hart.

Wat te denken van Frankrijk en dan met name van zijn onbetwiste held en leider? Iedereen had Zidane afgeschreven. Te oud. Niet meer genietbaar. Een vedette die ver op zijn retour was. Een ster zonder glorie. Gisteren etaleerde de balartiest met verve zijn enorme mentale weerbaarheid, zijn groot voetbalintellect en zijn magistrale balkunstjes en niet tegen Liechtenstein maar tegen het grote Brazilië. Zizou is voor mij tot nu toe dé vedette van dit wk. De Franse patron voetbalde Ronaldo naar huis die op zijn beurt recordhouder doelpunten maken aller tijden is. Van hem zullen wij weinig meer zien want dit was naar alle waarschijnlijkheid zijn laatste wk.

Ronaldo wilde nog één keer net zoals Zizou. Nog één keer en dan nog één keer tot de finale erop volgde. Maar hem wachtte de uitschakeling na amper negentig minuten. Zizou wilde misschien dat extra tikje meer. Zizou oogde ook onmiskenbaar scherper. Na het laatste fluitsignaal vluchtte Ronaldo naar de kleedkamers. Hij hield het hoofd hoog en de ogen droog, zoals het helden betaamt. Het besef wat er gebeurd is zal pas veel later doordringen, het besef dat alles definitief voorbij is. Maar Ronaldo ziet eruit alsof hij vanaf nu genoegen kan nemen met een plaatsje in een krakende schommelstoel op een veranda in zijn zonovergoten land, het land van de samba en de fijnste dribbelaars ter wereld. Hij zal daar zitten, dromerig voor zich uit starend, met voor zich de zee en witte stranden en hij zal zijn kind roepen en het op de schoot nemen. Waarna Ro zachtjes zal vragen: "Heb ik jou al verteld over Duitsland? Over die keer dat zij pappa hadden afgeschreven? Dat iedereen slechte dingen over mij zei? Heb ik dat al verteld?" zal hij z’n kindje in het oor fluisteren.

En het kind zal denken, ja, pappa, dat heb je al verteld, niet één keer maar vele malen, maar het zal Ronaldo in zijn grote, bruine, eerlijke ogen kijken en doen alsof het van niets weet. Gewoon omdat pappa zo zachtaardig en vriendelijk en geduldig is en het zal met een lief piepstemmetje nee, pappa antwoorden en dan zal het luisteren en stil zitten en heel erg doen alsof het de eerste keer is dat z’n pappa over Duitsland vertelt. Het zal luisteren naar de warme, zalvende stem van zijn pappa en het zal er moed en kracht uit putten.

Zoiets heet respect. Ik durf te wedden dat de vader van Wayne Rooney nooit verhalen heeft verteld.

19:54 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Zever Dikke zever, de matchen waren goed! gij kent niks van voetbal!

Gepost door: mama | 03-07-06

De commentaren zijn gesloten.