15-07-06

Coup de Boule

Ik ben zopas uit coma ontwaakt.

Het was de honderd en tiende minuut.

De honderd en tiende minuut.

Wat vooraf ging: truitjetrek

En woorden. Slechts

Winden uit monden, vertraagd

Het had na afloop, tja,

                                 Hoe zal ik het typen?

                            Het einde had

Fabuleus, majestueus,

Blanc et bleu had het einde

Moeten kleuren. Maar

Materazzi. Hij die zijn mama

Op veertien jaar verloor noemde

Zidanes’ ma een hoer

En zijn zus. De hele match lang,

Naar het schijnt. In slo mo. De hele

Klotewedstrijd aan een stuk door, wind uit bek.

Waarom? Uit verveling? En vanwaar die flauwe

Reactie van Zidane? Waarom niet

Een heftige kopstoot uitdelen die er wezen mocht?

Nee, de kopstoot was geen kopstoot

Het was een zoutloze duik in hemelsblauw,

Een bloedarme euthanasie van een briljante carrière

Als beste voetballer van het tornooi koos men voor l’incontournable.

Voor monsieur Z van wie de allerlaatste actie op een voetbalveld

Die kopstoot was die geen doel trof en toch raak was.

Ik viel in coma. De penalties: waas. Het feest: flou.

Na afloop draaiden de herhalingen. Vertraagd. Eindeloos.

Steeds weer dat knikje. Ik zag het en zag het niet.

Een immens verdriet maakte zich van mij meester. Het klinkt pompeus

Maar dat was de kopstoot ook. Theatraal belachelijk.

De tuimeling. De aanstellerij. Het verongelijkte airtje.

Een vrolijke Frans heeft een liedje over het incident gemaakt.

Een hit in wording. Het klinkt vrolijk. En zonnig.

Het plaatst de kopstoot in een ander daglicht. Gelukkig maar.

En ik? Ik kan weer lachen. Al is het schamper.

Een ervaring rijker, een illusie armer.

Nog vier jaar wachten: gaat nog net.

10:48 Gepost door Geert De Busschere in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: coup de boule, zidane, wk |  Facebook |

05-07-06

Voetbal in de mond maakt het hart gezond

Portugal speelt straks de halve finale van de wereldbeker voetbal 2006. Is dat terecht vroeg mijn tachtigjarige buurvrouw. Ik bekeek haar eens goed maar vooral vies. Ik gaf haar namelijk mijn ochtendlijke GDB le mal aimé-blik die boekdelen spreekt. Die aanblik is niet erg prettig, vooral niet voor de onverlaten die het aandurven een woord tot mij te richten voor, laat me zeggen, pak ‘m vast, vier uur ’s namiddags. Alle uren voor vier uur p.m. beschouw ik inderdaad als ochtenduren zonder Somers en Verschueren. En wat dan nog? Er lopen groter gekken rond op de wereld, mijn buurvrouw bij voorbeeld. Die had ze vast ook niet alle vijf. Ik telde de haren op haar kinnebak en inderdaad, ik kon er maar vier ontwaren. De vijfde lag misschien op te krullen op een zandstrand in Benidorm.

"Nee" brieste ik het mens toe "nee, dat is niet terecht." Ik dacht: als ze vraagt waarom dan zal zij eens wat meemaken, zie. O boy! Mijn scheldtirade ging de ouwe preut lang heugen als zij het aandurfde de waaromvraag te stellen. Maar zij deed haar mond open om een verstandige opmerking te maken. De wonderen waren de wereld niet uit. Zij zei: "Volledig akkoord. Die Portugezen zijn een aanfluiting voor het hedendaags voetbal." Ik slikte wat als een liter speeksel proefde door. M’n adamsappel bungeejumpte een paar keren. Waar haalde dit vermolmd tandeloos zoogdier een fantastisch woord als aanfluiting vandaan? Had zij het bij de kapper gehoord? "Heb je dat bij de kapper opgepikt?" vroeg ik als door de hand Gods geslagen. "Op televisie" antwoordde de knar met oogjes waar de deugnieterij vanaf straalde.

"Alsjemenou" riep ik uit. Toch wilde ik rap testen of zij inderdaad op de hoogte was.

"Wie is ook alweer de trainer van Portugal?" vroeg ik. Zij bracht haar opgestoken wijsvinger naar haar lippen en hield hem daar. Onderwijl dacht zij diep na, aan de spasmen van haar vele gezichtsrimpels te oordelen. "Ribéry" antwoordde zij. Dat was een instinker. Ik had de nieuwtjes ook gelezen. Ik wist dat Ribéry aan de wereldpers had verklaard dat Scolari een groot voetballer is. Het kon toch niet waar zijn? Zou een tachtigjarige en dan nog een vrouw dan zo goed op de hoogte van de voetbalscène zijn? Waarom deed ik niet eens alsof mijn neus bloedde? "Scolari bedoel je" repliceerde ik.

"Met jou kan ik ook nooit es grappen" zuchtte zij. Ik glimlachte, zij volgde mijn voorbeeld.

"Ik wist niet dat je een kenner bent. Zo! Wat is jouw voorspelling voor vanavond, Adèle?"

"Frankrijk wint natuurlijk. Heb je die Zidane gezien? Pure klasse zeg ik je."

"Hij stopt na de wereldbeker."

"Vertel me iets nieuws. Ach, sinds ik het nieuws heb gehoord brand ik elke avond een kaars van Blokker voor hem."

"Denk je dat het zal helpen hem op een ander idee te brengen?"

"Bah nee, wat zou het? Als d’er iets in z’n kop zit, zit het niet in z’n gat. De kaars is voor het leven dat Zidane na het voetbal wacht. Ik zou graag hebben dat de ster de rust krijgt waarnaar hij zo snakt. En daarom brand ik een kaars voor hem, maar ook voor alle goeie voetballers die stoppen na dit wk, zoals Roberto Carlos bij voorbeeld."

"Dat ontroert mij, Adèle. Maar nu moet ik naar huis. Ik heb gisteren pikante pizza gevreten en m’n hol begint ‘m te knijpen. Het was me echter een waar genoegen. Tot nooit meer, hoop ik. Grapje! Tot later, Adèle en duimen voor Frankrijk dan maar!"

"Precies!  En hopen dat Figo, Ronaldo en consorten flink op hun zuiderse donder krijgen!  Da-aaaag!"

20:35 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-07-06

Bratwurst versus Spaghetti

Duitsland – Italië wordt straks gespeeld.

Het wordt vast een match die zo slecht is dat wij weer met z’n allen in slaap zullen vallen voor de buis. Tenzij je in groep kijkt natuurlijk. In dat geval val je niet in slaap maar word je straal bezopen. "Allez" zal je na afloop lallen "ik word anders nooit rap zat. ’t Zal de warmte zijn zeker?" En de rest zal instemmend knikken, ’t is te zeggen de enkeling die jouw vraag zal opgevangen hebben.

Ik voorspel dat de wedstrijd staat of valt met de verdedigingen. Ik hoop dat één der bolwerken door een vroeg gescoord doelpunt openbarst zoals een overrijpe furunkel. Hoe langer de verdedigingen zullen standhouden, hoe saaier de match wordt.

Laat mij de verdedigingen van de twee landen eens nader bestuderen.

De Duitsers starten volgens Bild met Friedrich, Mertesacker, Metzelder en Lahm. Valt niets op aan te merken. Lahm: Speedy Gonzalez. Friedrich: sober. Mertesacker: klotenaam. Metzelder: potent.

De Italianen starten met een voor mij onbekende verdediging. Ik wilde het op internet opzoeken maar de tijd ontbreekt (ik wil voor geen geld ter wereld de aftrap missen). Vermoedelijk posteren de Italianen Materazzi, Zambrotta, Cannavaro en Grosso achteraan. Mocht Nesta mogen opdraven van bij het begin dan zijn de hemelsblauwen op voorhand kansloos. Waarom weet ik niet. Noem het een ingeving. Even de rest van de achterhoede nader bekijken: Materazzi: harde jongen. Zambrotta: tacticus en kilometervreter. Cannavaro: technicus. Grosso: durver.

Welke les trek ik uit de bestudering van de twee verdedigingen? Dat zij aan elkaar gewaagd zijn. Meer dan één doelpunt zal winst en verlies waarschijnlijk niet scheiden. Moet ik toch een overwinnaar aanduiden is dat Duitsland. Omdat het georganiseerder en gestructureerder speelt dan de Italianen.

20:57 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-07-06

Cristianobad

Ik stond om half zes op. Dat was ik niet gewend. Normaal slaap ik een gat in de dag. Maar deze ochtend moest ik opstaan omdat ik niet comfortabel lag. Meer zelfs: ik lag heeltergans ongemakkelijk.

Steunend en kreunend kwam ik uit bad overeind, als was ik Luis Figo die net een elleboogje had gegeten. Ik geeuwde en wreef met beide handen over mijn onderrug. M’n rug was nat, evenals m’n kont, benen, voeten en tenen. Vocht tussen de tenen kan lelijke schimmel veroorzaken dus ging ik naarstig op zoek naar een handdoek. Ik vond er één in de commode in de slaapkamer. Ik begon ijverig m’n tenen droog te wrijven terwijl m’n natte poep als een cornervlagje de lucht in stak.

M’n schat werd van mijn ochtendlijk gedoe wakker. Haar slaap is nooit diep. Zij rekte haar mooie, blote lijf. Haar borsten waren de twee meest perfecte voetballen die ik ooit had mogen aanschouwen. Ik riep intuïtief uit: "Ha! Wie we daar hebben! M’n Duitslandsupporterke!"

"Grmpff" antwoordde zij en draaide zich op haar rechterzijde.

"Het spijt me van deze nacht, baby"

"Dat zal wel"

"Ik kan daar niets aan doen"

"Kan je wel"

"Kan ik niet"

"Stop met het op de voet volgen van het voetbal. Dan ben je in geen tijd van die rare verslaving af."

"Maar sjoekeloeken! Honey Bunnieke! Schat van mijn gat! De volgende keer dat het nog eens wereldkampioenschappen zijn is in 2010! 2010! Wiens hoofd zal er dan pijn doen?"

Zij ging op haar rug liggen en zuchtte diep. "Je bent de enige man die ik ken die afkickverschijnselen vertoont als hij twee dagen geen voetbalmatch te zien krijgt op tv, weet je dat?"

Ik boog het hoofd. Dat was makkelijk zat. Ik stond toch met m’n kont omhoog m’n tenen aan het afdrogen. Voetschimmel, weet je wel? Voor je het weet zit je met een halve tumor op je poot en kan je de bal niet meer met gevoel voorzetten. En wat dan? Stoppen met ballen?  Dacht het niet! 

"Afkicken? Ik? Gewoon omdat ik de nacht in bad heb doorgebracht?"

Haar bovenlichaam vormde plots een hoek van negentig graden met de matras. O, wat was m'n engel rap!  Haar snelheid deed me denken aan Odonkor; tjonge, die z'n spurt mocht er best wezen.  Precies Roberto Carlos in zijn jonge jaren.  "Ja, meneerke GDB! Gewoon gewoon omdat je de nacht in bad hebt doorgebracht! Vind je jezelf normaal? Zoals je in het midden van de nacht badend in het zweet wakker schrok? Zoals je druk gesticulerend naar het voeteneinde kroop op handen en voeten en tierde: "Ik sla je op je vieze jeannollensmoel, Cristiano! Ik timmer die infantiele rotklep van jou voor eens en voor altijd dicht. Hoor je, Ronaldo?" Je had jezelf in de spiegel moeten zien! Ik verzeker jou: GDB is geen plaatje als ie pissig is. Ik schrok zo hard dat ik bijna m’n tampon verloor."

"Maar daarom heb ik in bad geslapen, honnepon, om jouw nachtrust niet meer te verstoren. En ook om de talrijke zweetdruppels op te vangen natuurlijk."

"En dat appricieer ik. Net zoals ik het zou waarderen mocht je mij nu met rust laten. Laat mij maffen."

"Ok, ok. Schat?"

"Wat?"

"Mag ik de halve finales en de finale en de troostfinale nog op tv volgen? Vier matchkes resteren er enkel slechts nur en dan is het voor vier jaar gedaan."

"Jaja, is allang goed. Vervelende freak."

"Dank je, schat, dank je. Je bent de beste. Echt. En de liefste. En de knapste. En de aardigste. En de knuffeligste vrouw in dit melkwegstelsel."

"Waarschijnlijk ook de wakkerste. Wil je me nu alsjeblief alsjeblief wat slaap gunnen? Als dat enigszins mogelijk is?"

"Of course. Wilkommen zum Planet Fussball, sugar."

"WAT?"

"Grapje. Slaap wel, honingraatje."

22:04 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-07-06

De ene Ronaldo is de andere niet

De kwaliteit van de kwartfinales was van een bedenkelijk niveau. De ploegen noch de trainers zijn hiervoor verantwoordelijk. Slecht spel is inherent aan interludiumfases zoals de kwartfinales. Waarom? Omdat dergelijke tussenstages in het tornooi gewoon voor geen meter deugen. Als ploeg in de kwartfinale heb je het gevoel dat je al een eind bent opgeschoten terwijl je eigenlijk nog nergens staat. Word je in die ronde uitgeschakeld is de kans groot dat je toch nog bakken kritiek te slikken krijgt. En ga je door dan is de wereldtitel binnen handbereik maar toch nog voldoende ver verwijderd om ‘slechts’ als vierde en dus met nougaballen in de handen te eindigen. De elftallen die in de kwartfinales werden geëlimineerd waren niet van de minsten: de voetbalgrootmachten Argentinië en Brazilië, kneusje Engeland en nieuwkomer Oekraïne.

Slechts Italië en Frankrijk konden binnen de reglementaire speeltijd van hun respectievelijke tegenstanders Oekraïne en Brazilië afstand nemen. De andere twee wedstrijden, Duitsland tegen Argentinië en Engeland – Portugal, waren niet om aan te zien. Het waren saaie partijen met oeverloos heen en weer getiktak en lanterfanten hier en tijd rekken daar. Eigenlijk zou de FIFA een saaiheidscoëfficiënt moeten invoeren. Als beide ploegen geen open doelkans binnen een bepaalde tijd willen of kunnen afdwingen dan zouden er bij voorbeeld tijdens de match al penalties kunnen worden toegekend. Zomaar, in het wilde weg. Dat zou ik heel erg tof vinden en ik niet alleen, heb ik de indruk.

Neem Engeland versus Portugal. Mocht ik arbiter zijn geweest, ik had Engeland na één helft één strafschop toegekend en Portugal twee. Gewoon omdat de Portugezen zich een nanotits meer bereid toonden om toch iets van de wedstrijd te maken. Wayne Rooney was de enige Engelsman die ook graag wilde voetballen. Jammer genoeg had de Zweedse trainer de talentvolle spurtbom op een eiland in de spits geposteerd waar zo goed als nooit Engelsen nog maar in de buurt kwamen. Maar Rooney wilde dol- en dolgraag ballen, zo erg snakte hij ernaar dat hij van pure frustratie een Portugees eens goed in de testikels trapte, waarschijnlijk bij ontstentenis van de grote bal. Toen Cristiano Ronaldo zijn ploegmaatje van Manchester United er dra op kwam wijzen dat zulk een stamp heel erg veel pijn doet en dat men niet voor niets naar de ballen van een man verwijst in termen van gevoelige delen duwde energiebom Rooney hem van zich af. Hij trok bovendien de inteelterigste smoel ooit in een wk waargenomen. Lelijk! Dat had geen naam, of toch: Wayne Bollockpain. Ik heb er niet goed kunnen van slapen. De ref trok terecht een rode kaart. Onderwijl wandelde slinkse Ronaldo weg en knipoogde naar de Portugeze bank met kwikzilveren priegeloogjes die uitstraalden: "Ik heb het ‘em maar weer mooi geflikt!"

Iedereen dacht: nu gaan wij het schuunste voetbal van deze planeet en omstreken te zien krijgen, nu zal er gebald worden als nooit voorheen. Maar er gebeurde jammer genoeg geen ene zak. Ook de verlengingen sleepten aan en aan. Dat bleef maar duren, dat getik en tackles en vrije schoppen die niets opleverden en schoten uit de tweede lijn en keepers die nog maar eens de bal goed legden. Tenslotte bood het elfmetertrappen soelaas. Ik vind het jammer dat Portugal verder bekert. Maar dat had ik ook van Engeland gevonden. Geen van beiden verdient het naar de halve finale door te stoten. Ik hoop dat Portugal met de billen bloot gaat tegen Frankrijk, dat hoop ik uit de grond van mijn hart.

Wat te denken van Frankrijk en dan met name van zijn onbetwiste held en leider? Iedereen had Zidane afgeschreven. Te oud. Niet meer genietbaar. Een vedette die ver op zijn retour was. Een ster zonder glorie. Gisteren etaleerde de balartiest met verve zijn enorme mentale weerbaarheid, zijn groot voetbalintellect en zijn magistrale balkunstjes en niet tegen Liechtenstein maar tegen het grote Brazilië. Zizou is voor mij tot nu toe dé vedette van dit wk. De Franse patron voetbalde Ronaldo naar huis die op zijn beurt recordhouder doelpunten maken aller tijden is. Van hem zullen wij weinig meer zien want dit was naar alle waarschijnlijkheid zijn laatste wk.

Ronaldo wilde nog één keer net zoals Zizou. Nog één keer en dan nog één keer tot de finale erop volgde. Maar hem wachtte de uitschakeling na amper negentig minuten. Zizou wilde misschien dat extra tikje meer. Zizou oogde ook onmiskenbaar scherper. Na het laatste fluitsignaal vluchtte Ronaldo naar de kleedkamers. Hij hield het hoofd hoog en de ogen droog, zoals het helden betaamt. Het besef wat er gebeurd is zal pas veel later doordringen, het besef dat alles definitief voorbij is. Maar Ronaldo ziet eruit alsof hij vanaf nu genoegen kan nemen met een plaatsje in een krakende schommelstoel op een veranda in zijn zonovergoten land, het land van de samba en de fijnste dribbelaars ter wereld. Hij zal daar zitten, dromerig voor zich uit starend, met voor zich de zee en witte stranden en hij zal zijn kind roepen en het op de schoot nemen. Waarna Ro zachtjes zal vragen: "Heb ik jou al verteld over Duitsland? Over die keer dat zij pappa hadden afgeschreven? Dat iedereen slechte dingen over mij zei? Heb ik dat al verteld?" zal hij z’n kindje in het oor fluisteren.

En het kind zal denken, ja, pappa, dat heb je al verteld, niet één keer maar vele malen, maar het zal Ronaldo in zijn grote, bruine, eerlijke ogen kijken en doen alsof het van niets weet. Gewoon omdat pappa zo zachtaardig en vriendelijk en geduldig is en het zal met een lief piepstemmetje nee, pappa antwoorden en dan zal het luisteren en stil zitten en heel erg doen alsof het de eerste keer is dat z’n pappa over Duitsland vertelt. Het zal luisteren naar de warme, zalvende stem van zijn pappa en het zal er moed en kracht uit putten.

Zoiets heet respect. Ik durf te wedden dat de vader van Wayne Rooney nooit verhalen heeft verteld.

19:54 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-07-06

Winduil

Engeland doet het in zijn broek voor de troepen van Scolari. Dat kan je merken niet enkel aan spelersuitspraken die tjokvol bluf staan maar ook aan de koppen van The Sun. Lampard en Rooney blaten wat peptalk terwijl achter alle windblazerij in wezen een bang hart schuil gaat. Heeft Blatter immers Engeland niet terecht voor het povere spel door de mangel gehaald? Wees maar zeker dat de Engelse vedetten duivels goed beseffen dat zij tot nu toe niet het vereiste niveau hebben laten zien dat nodig is om wereldkampioen te worden. The Sun wil het elftal dan weer tot grootse daden aanzetten met titels als: "Your country needs Roo" boven de foto van Wayne Rooney.

Portugal mist twee van zijn sterkhouders: Deco en Ronaldo. Daardoor verschijnt het sowieso verzwakt aan de aftrap. Hoewel de afwezigheid van twee kernspelers moeilijk op te vangen valt houdt Scolari met Tiago en Simao goede alternatieven achter de hand. Of Portugal voorbij Engeland geraakt zal in hoge mate van de prestatie van de wisselspelers afhangen. Mijn vermoeden is dat ons een zeer spannende match te wachten staat. Voor hetzelfde geld vallen wij echter massaal in slaap omdat Becks en z’n maten zo saai spelen dat zelfs de wormen onder de graszoden heel erg comateus worden. Als dat zo is hoop ik op een niet al te lange tuk. Liefst zou ik even voor 21 uur wakker worden.

Dan geven Brazilië en Frankrijk elkaar namelijk partij. Het zou best een leuke match kunnen worden maar niet echt. Op basis van wat beiden tot nu toe getoond hebben verwacht ik niets dan saaie passes, breedspelerij en geen panfluitje torinstinct. Eigenlijk kan ik beter blijven slapen maar dan lig ik ’s nachts te woelen. Het is ook altijd wat. Terug naar het voetbal nu. Zidane zal naar alle waarschijnlijkheid zijn laatste match shotten. Is dat niet zo, dan ligt Brazilië eruit en hebben wij voor de laatste keer Ronaldo aan het werk gezien op een wk. Hoe wij het ook draaien of keren: een superster verdwijnt uit het tornooi vandaag.

Na de match zal ik tranen met tuiten huilen. Als ik het niet vergeet. En als ik net geen uiltje aan het knappen ben.

12:15 Gepost door Geert De Busschere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |