23-06-08

From Russia with love

Je kan veel zeggen over het EK 2008 maar iets minder typen.  Eigenlijk valt er niet veel te beleven in Zwatserland slash Oosterslijk.  Hoe dat komt, het is mij een raadsel.  België, toch één der smaakmakers van het Europees voetbal, doet niet mee.  Dat zal het zijn: de Rode Duivels worden node gemist.  Wat een mooie zin.
 
Donderdag laatstleden barstten de kwartfinales los.  Dat is reeds een tijdje geleden.  Ik heb gedaan alsof m'n neus bloedde doch u moet mij verontschuldigen.  Ik zat met een inflammatoire infectie op m'n vingerkoten waardoor ik in de onmogelijkheid verkeerde ook maar één woord te typen.  Zelfs de was er teveel aan.  Terwijl het woord de toch tamelijk simpel te typen is.  De.  Ziet u wel.  U heeft daar uiteraard geen boodschap aan.  U wilt weten wat ik van het voetbal vond.

Voetbal is in wezen een simpel spel.  Het is dan ook een spel voor eenvoudige mensen zoals u en ik.  Als u weet waarop ik aanstuur, u mag me steeds mailen.  En dan is het nu ballen geblazen. 

De eerste match was er één waarover ik al bericht heb.  Nu herinner ik het mij.  Ik was in de wolken dat supereend Ronaldo naar huis mocht.  Duitsland stootte door naar de halve finales.  Wat een verrassing.  Vraag het maar aan de Turkse wedkantoren in de Statiestraat.  Ze zullen zeggen: een verrassing, mijn gat.  Turken zijn voetbalkenners. 

Vrijdag waren trouwens Turkije en Kroatië aan de beurt.  Op het eind van deze onwaarschijnlijk saaie wedstrijd kregen de fans een onwaarschijnlijk spannend slot.  Kort samengevat: de Kroaten kwamen voor op pak ‘em beet drie minuten voor het einde, ze waanden zich reeds in de halve finale, doch de Turken maakten gelijk in de blessuretijd.  Het kwam uiteindelijk neer op penalty's en de Turken bekeren verder.  Zo spannend was het nou ook weer niet, achteraf beschouwd.  Fijn is dat de Turken reeds driemaal na elkaar door het oog van de naald kropen.  Met zoveel geluk kan je haast niet anders dan kampioen worden, niet?  Vergeet het, in de volgende ronde ontmoeten de kromzwaarden Fritz.

Zaterdag was het de beurt aan de vliegende wortelen.  Jeemigtepeemig, wat irriteerden die kloothommels mij tijdens de voorronde!  Met hun vervelende kusjes op het smoelwerk van hun melkzuigende kinderen na elk doelpunt!  Met hun supertotaalvoetbal dat zo perfect leek dat het  in een andere melkweg leek geconcipieerd!  Met hun Bouhlarouzkes sympathie en hun Van der Sar manie! 

Rusland was de tegenstander zaterdag.  Het voormalige tsarenland heette de outsider te zijn want Nederland had de wereldkampioen en ex-wereldkampioen overklast in de eerste ronde.  Rusland heeft een Hollandse trainer, de door de wol geverfde Huus Kom Naar Hus Want De Vodka Staat Koud.  Huus lapte het ‘em en hoe!  Zoals ik de hele week luidkeels op het werk had verkondigd: je hebt een Hollander nodig om Holland te verslaan.  Hiddink bewees over een uitstekend elftal te beschikken dat gemakkelijk stand hield tegen de kezen en hen in de verlengingen fysiek aftroefde.  Wat een lange zin.  Rusland won met 1-3.  Poepiegemakkelijk.  Arshavin, de nummer tien van de Russen, was magistraal, een lust voor het oog en samen met Zhirkov de smaakmaker van de ploeg.  Die Zhirkov doet me trouwens denken aan Ludo Coeck.  Ook Ludo had van die leuke krulletjes in het haar.  En daar houdt de vergelijking op.  Grappig.  Ludo was een hark, Arshavin een zakpaling die slingerde en slalomde en balletjeplak aan het voetje etaleerde.  Dat alles echter gecombineerd met efficient voetbal.  Hoedje af. 

Zondag was het de beurt aan Spanje en Italië.  De twee legden een prestatie op de mat waarvan elke neutrale fan spontaan in z'n broek scheet.  Zo saai.  Zo voorspelbaar.  Zo veel man achter de bal.  Zo weinig kansen.  En ga zo maar door.  Ik heb het ongeveer een dikke twintig minuten volgehouden.  Let op, ik ben dan nog een geoefend kijker.  Na de openingsfase gleed ik weg in een diepe coma.  De coma was zo diep dat ik vreesde nooit meer wakker te zullen worden.  Ik droomde van Carmen Pfaff en de neger van de douche en heel veel schunnigs en ik wilde dat het ophield maar het hield niet op, het ging maar door. 

Uiteindelijk werd ik toch wakker.  Ik was nog altijd moe, doodmoe.  Ik opende net op tijd de ogen om de vierde herhaling van het late journaal mee te pikken.  Daarin zag ik dat Spanje doorbekerde.  Zij hadden de spaghettivreters na verlengingen en penalty's uit het tornooi gewipt. 

De halve finales zijn dus: Duitsland - Turkije en Rusland - Spanje.  Wat mij betreft mag Turkije winnen.  Dat zou wat zijn.  Desalniettemin supporter ik voor Rusland.  Arshavin is tot nu toe de revelatie van het tornooi en mag gerust de Maradonna van het Oostblok worden genoemd.  Arshavin is top, pocket, karaat nummer tien, wendbaar, sluw, slim en de terechte opvolger van Zidane. 

Als er ergens in deze of gene wereld gerechtigheid bestaat, gaat Rusland volgende week met de beker naar huis.  Zeg dat GDB het getypt heeft. 

Maar ik vrees dat Gary Liniker gelijk krijgt: voetbal is een spel van negentig minuten tussen twee ploegen en op het einde wint Duitsland altijd.

09-06-08

Flinkie Vinckie!

Het Europees Kampioenschap is nog maar twee dagen oud en ik heb er al flink de pest in.    Alle favorieten wonnen hun match.  De buren hielden lawaai van ik kan niet meer.  M'n zoet had hoofdpijn.  En ik liet een blikje Pools bier vallen.  Het vallen was niets, het was het spuiten dat me gek maakte.  Yup, het blikje kwam slecht neer en voor ik het goed besefte stond ik in gerstenat te trappelen en stonk ik geweldig naar bier.

Om bij het voetbal te blijven: gisteren was het weer van dat.  Ballen muss sein!  Zuerst gab es Ostenreich gegen Croatien und dann die Mannschaft gegen die Polacken.  De samenvatting van beide matchen laat zich vatten in één woord: saaaaaaaaaaaaaai.  Godsamme, ik viel bijna uit m'n Poang van zeven frank van verveling.  

In de eerste match waren de Kroaten erg vriendelijk voor de Oostenrijkers.  Oostenrijk is niet rijk, ze zijn erg arm op voetbalgebied.  Net als Zwitserland zaterdag speelde Oostenrijk gisteren in het rood en het wit.  Rood en wit zijn de kleuren van de losers.  Denk maar den Antwaarp.  Denk aan de Rode Duivels.  Denk aan Bergen.  Denk niet aan Kortrijk of Manchester United want dat zijn uitzonderingen die de regel bevestigen.  Fuck a duck.  Hoe dan ook: Oostenrijk bakte er niets van.

Ja jaaaa, er zijn stemmen die beweren dat Oostenrijk meer verdiende.  Dat zij hun uiterste best hebben gedaan.  Dat zij pech hadden bij de afwerking.  Etcetera.  Ik ken de mensen die dergelijke onzin verkopen.  Het zijn oetlullen die je best links laat liggen.  Vooral als je jezelf tot de voetbalkenners rekent.  Zwitserland en Oostenrijk hadden best forfait gegeven, laat ons eerlijk zijn, en gewoon de catering verzorgd.  Dat is zowat het enige waar zij goed in zijn.

De wedstrijd Oostenrijk - Kroatië moet voor één ding onthouden worden: de penalty die de uitmuntende Nederlandse scheidsrechter Vinck na vier minuten durfde fluiten.  Ik typ durfde omdat het geen elfmeter voor de Oostenrijkers was maar, juist, u heeft het goed geraden, voor de Kroaten.  Flink van Vinck dus!  Fluit zo voort, Vinck, en sterdom zal u deelachtig worden.  Voor het overige moet die kaalkop niet te hoog van de toren blazen.  Eén correct gefloten penalty betekent nog geen geslaagd tornooi.

Tweede match van de dag was Polen tegen Duitsland.  Polen had nog nooit tegen de Duitsers gewonnen.  Normaal is dat.  Duitsers zijn Ueber- en Polen Untermenschen, toch?  Omdat Leo Beenkakker zich toevallig het droeve lot van Polen ter harte heeft genomen, dacht iedereen dat Polen kans maakte gisteren.  Nou, dat bleek dan een kleine misvatting.  Polen ging roemloos met twee tegen nul de boot in.

De Duitsers zelf lieten zich niet in met de zege.  Nee, de Teutonen spaarden zich voor het echte werk.  Naar goede, oude traditie lieten de Germanen de vreemdelingen de kastanjes uit het vuur halen.  Podolski, een tot Duits genaturaliseerde Pool, scoorde twee keer en bezegelde daarmee het lot van z'n voormalige landgenoten.  Z'n familie in Silizië zal het vandaag moeten aanhoren.  Mooi van Podolski is dat hij niet uitbundig z'n goal vierde, zoals gebruikelijk in voetbalmiddens.  Hij liet het na z'n ploegmakkers te aarspoken, hij viel de hoekschopvlag niet lastig en rollebolde niet tussen de grassprietjes.  In plaats daarvan keek hij deemoedig naar beneden, legde de hand op het hart en vouwde z'n handen als was hij de mannelijke versie van de maagd Maria.  Schijnheilig was het woord dat me te binnen schoot.  Desalniettemin is die Podolski toch wel een goeie voetballer...

Op naar dag drie!  Vanavond staan Roemenië - Frankrijk en Italië - Nederland op het programma in de groep des doods.  Leuk!