23-06-08

From Russia with love

Je kan veel zeggen over het EK 2008 maar iets minder typen.  Eigenlijk valt er niet veel te beleven in Zwatserland slash Oosterslijk.  Hoe dat komt, het is mij een raadsel.  België, toch één der smaakmakers van het Europees voetbal, doet niet mee.  Dat zal het zijn: de Rode Duivels worden node gemist.  Wat een mooie zin.
 
Donderdag laatstleden barstten de kwartfinales los.  Dat is reeds een tijdje geleden.  Ik heb gedaan alsof m'n neus bloedde doch u moet mij verontschuldigen.  Ik zat met een inflammatoire infectie op m'n vingerkoten waardoor ik in de onmogelijkheid verkeerde ook maar één woord te typen.  Zelfs de was er teveel aan.  Terwijl het woord de toch tamelijk simpel te typen is.  De.  Ziet u wel.  U heeft daar uiteraard geen boodschap aan.  U wilt weten wat ik van het voetbal vond.

Voetbal is in wezen een simpel spel.  Het is dan ook een spel voor eenvoudige mensen zoals u en ik.  Als u weet waarop ik aanstuur, u mag me steeds mailen.  En dan is het nu ballen geblazen. 

De eerste match was er één waarover ik al bericht heb.  Nu herinner ik het mij.  Ik was in de wolken dat supereend Ronaldo naar huis mocht.  Duitsland stootte door naar de halve finales.  Wat een verrassing.  Vraag het maar aan de Turkse wedkantoren in de Statiestraat.  Ze zullen zeggen: een verrassing, mijn gat.  Turken zijn voetbalkenners. 

Vrijdag waren trouwens Turkije en Kroatië aan de beurt.  Op het eind van deze onwaarschijnlijk saaie wedstrijd kregen de fans een onwaarschijnlijk spannend slot.  Kort samengevat: de Kroaten kwamen voor op pak ‘em beet drie minuten voor het einde, ze waanden zich reeds in de halve finale, doch de Turken maakten gelijk in de blessuretijd.  Het kwam uiteindelijk neer op penalty's en de Turken bekeren verder.  Zo spannend was het nou ook weer niet, achteraf beschouwd.  Fijn is dat de Turken reeds driemaal na elkaar door het oog van de naald kropen.  Met zoveel geluk kan je haast niet anders dan kampioen worden, niet?  Vergeet het, in de volgende ronde ontmoeten de kromzwaarden Fritz.

Zaterdag was het de beurt aan de vliegende wortelen.  Jeemigtepeemig, wat irriteerden die kloothommels mij tijdens de voorronde!  Met hun vervelende kusjes op het smoelwerk van hun melkzuigende kinderen na elk doelpunt!  Met hun supertotaalvoetbal dat zo perfect leek dat het  in een andere melkweg leek geconcipieerd!  Met hun Bouhlarouzkes sympathie en hun Van der Sar manie! 

Rusland was de tegenstander zaterdag.  Het voormalige tsarenland heette de outsider te zijn want Nederland had de wereldkampioen en ex-wereldkampioen overklast in de eerste ronde.  Rusland heeft een Hollandse trainer, de door de wol geverfde Huus Kom Naar Hus Want De Vodka Staat Koud.  Huus lapte het ‘em en hoe!  Zoals ik de hele week luidkeels op het werk had verkondigd: je hebt een Hollander nodig om Holland te verslaan.  Hiddink bewees over een uitstekend elftal te beschikken dat gemakkelijk stand hield tegen de kezen en hen in de verlengingen fysiek aftroefde.  Wat een lange zin.  Rusland won met 1-3.  Poepiegemakkelijk.  Arshavin, de nummer tien van de Russen, was magistraal, een lust voor het oog en samen met Zhirkov de smaakmaker van de ploeg.  Die Zhirkov doet me trouwens denken aan Ludo Coeck.  Ook Ludo had van die leuke krulletjes in het haar.  En daar houdt de vergelijking op.  Grappig.  Ludo was een hark, Arshavin een zakpaling die slingerde en slalomde en balletjeplak aan het voetje etaleerde.  Dat alles echter gecombineerd met efficient voetbal.  Hoedje af. 

Zondag was het de beurt aan Spanje en Italië.  De twee legden een prestatie op de mat waarvan elke neutrale fan spontaan in z'n broek scheet.  Zo saai.  Zo voorspelbaar.  Zo veel man achter de bal.  Zo weinig kansen.  En ga zo maar door.  Ik heb het ongeveer een dikke twintig minuten volgehouden.  Let op, ik ben dan nog een geoefend kijker.  Na de openingsfase gleed ik weg in een diepe coma.  De coma was zo diep dat ik vreesde nooit meer wakker te zullen worden.  Ik droomde van Carmen Pfaff en de neger van de douche en heel veel schunnigs en ik wilde dat het ophield maar het hield niet op, het ging maar door. 

Uiteindelijk werd ik toch wakker.  Ik was nog altijd moe, doodmoe.  Ik opende net op tijd de ogen om de vierde herhaling van het late journaal mee te pikken.  Daarin zag ik dat Spanje doorbekerde.  Zij hadden de spaghettivreters na verlengingen en penalty's uit het tornooi gewipt. 

De halve finales zijn dus: Duitsland - Turkije en Rusland - Spanje.  Wat mij betreft mag Turkije winnen.  Dat zou wat zijn.  Desalniettemin supporter ik voor Rusland.  Arshavin is tot nu toe de revelatie van het tornooi en mag gerust de Maradonna van het Oostblok worden genoemd.  Arshavin is top, pocket, karaat nummer tien, wendbaar, sluw, slim en de terechte opvolger van Zidane. 

Als er ergens in deze of gene wereld gerechtigheid bestaat, gaat Rusland volgende week met de beker naar huis.  Zeg dat GDB het getypt heeft. 

Maar ik vrees dat Gary Liniker gelijk krijgt: voetbal is een spel van negentig minuten tussen twee ploegen en op het einde wint Duitsland altijd.

10-06-08

De kaak van Van The Man

Terwijl de Rode Duivels voor hun tv vegeteren is gisteren het Europees Kampioenschap pas goed van start gegaan.

De eerste match in de poule des doods was nochtans niet veelbelovend.  De Roemenen traden tegen Frankrijk aan en wilden vooral niet verliezen.  Dat leverde slaapverwekkend voetbal op.  Twee halve kansen voor Frankrijk en dat was het.  Nul nul was de stand na negentig minuten.  De partij bleek een maat voor niets.

De tweede wedstrijd echter maakte veel, zo niet alles goed.  Aan de samenvattingen te oordelen ging de match op en neer met beide elftallen die een hoop kansen bij elkaar voetbalden.    

Wie scoorde weten de voetbalkenners onderhand: levende legende Van the Man, pocketvoetballertje Sneijder en draver Van Bronckhorst.  De eerste twee spelen voor Real Madrid, de laatste shot bij Feyenoord Rotterdam (compleet nutteloze info).  De match analyseren hoeft niet.  Wie de wereldkampioen immers met drie tegen nul inblikt heeft alle troeven in handen om het Europees Kampioenschap te winnen.

Daarin schuilt het grote gevaar.

Ten eerste: het verleden leert dat ploegen die magnifiek in de voorronde spelen nooit kampioen worden.  Zegge en type NOOIT.  Ten tweede: de andere elftallen kennen Nederland nu en beseffen dat zij zeker niet voor de aanval moeten kiezen (wat betekent dat het dus knokken wordt om nog een goaltje te scoren de volgende twee matchen).  Drie: door de zege tegen de wereldkampioen acht Nederland zich ver boven de rest van het voetbalplebs verheven.  Ook al beweert elke speler van niet, diep van binnen voelt het wel zo aan.  Wij zijn superieur, nu nog gauw effe de titel pakke en wegweze.

Even de man spelen nu, dat zijn jullie van mij gewoon.  

Heb je al eens goed de kinnebak van Van Nistelrooy bekeken?  Hij is reusachtig, geweldig wijds, formidabel in z'n uitgestrekte stoppelbaardigheid. Koppel z'n megakaak los van z'n foeilelijk mombakkes, gooi het in een Schots meer en het monster van Lochness wordt geheid van het ene op het andere moment gespot.  Mensen met grote, uitstekende gezichtsbeenderen nemen veelal anabole steroïden.  Zo!  Het grote woord is eruit.  Zeg dat GDB het getypt heeft.

Nee, ik heb het niet voor Van The Man.  Geef mij maar Huntelstuntelaar.  Of Dijbeen, ik bedoel Kuijt.  Desnoods Robijntje Wasverzachter Van Peterselie.  Of Gore Hesjeslink.  Iedereen, maar dan ook elke andere spits, is goed buiten Van Fistelrood.  Z'n manhood is me net een tits te geprononceerd om natuurlijk te zijn.  

Ik, als sensitief mens, houd van verfijnd, subtiel voetbal, niet van bal-in-kaak en kijk, ik wandel hem even over het lijntje.    

Weet je wat het is?  Van The Man had gewoon Von Mann moeten heten.  De Duitse nationaliteit is die gozer op het lijf geschreven.

Wat meer is: als Duitser had hij verdomme al veel meer prijzen gewonnen.