15-07-06

Coup de Boule

Ik ben zopas uit coma ontwaakt.

Het was de honderd en tiende minuut.

De honderd en tiende minuut.

Wat vooraf ging: truitjetrek

En woorden. Slechts

Winden uit monden, vertraagd

Het had na afloop, tja,

                                 Hoe zal ik het typen?

                            Het einde had

Fabuleus, majestueus,

Blanc et bleu had het einde

Moeten kleuren. Maar

Materazzi. Hij die zijn mama

Op veertien jaar verloor noemde

Zidanes’ ma een hoer

En zijn zus. De hele match lang,

Naar het schijnt. In slo mo. De hele

Klotewedstrijd aan een stuk door, wind uit bek.

Waarom? Uit verveling? En vanwaar die flauwe

Reactie van Zidane? Waarom niet

Een heftige kopstoot uitdelen die er wezen mocht?

Nee, de kopstoot was geen kopstoot

Het was een zoutloze duik in hemelsblauw,

Een bloedarme euthanasie van een briljante carrière

Als beste voetballer van het tornooi koos men voor l’incontournable.

Voor monsieur Z van wie de allerlaatste actie op een voetbalveld

Die kopstoot was die geen doel trof en toch raak was.

Ik viel in coma. De penalties: waas. Het feest: flou.

Na afloop draaiden de herhalingen. Vertraagd. Eindeloos.

Steeds weer dat knikje. Ik zag het en zag het niet.

Een immens verdriet maakte zich van mij meester. Het klinkt pompeus

Maar dat was de kopstoot ook. Theatraal belachelijk.

De tuimeling. De aanstellerij. Het verongelijkte airtje.

Een vrolijke Frans heeft een liedje over het incident gemaakt.

Een hit in wording. Het klinkt vrolijk. En zonnig.

Het plaatst de kopstoot in een ander daglicht. Gelukkig maar.

En ik? Ik kan weer lachen. Al is het schamper.

Een ervaring rijker, een illusie armer.

Nog vier jaar wachten: gaat nog net.

10:48 Gepost door Geert De Busschere in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: coup de boule, zidane, wk |  Facebook |