09-06-08

Flinkie Vinckie!

Het Europees Kampioenschap is nog maar twee dagen oud en ik heb er al flink de pest in.    Alle favorieten wonnen hun match.  De buren hielden lawaai van ik kan niet meer.  M'n zoet had hoofdpijn.  En ik liet een blikje Pools bier vallen.  Het vallen was niets, het was het spuiten dat me gek maakte.  Yup, het blikje kwam slecht neer en voor ik het goed besefte stond ik in gerstenat te trappelen en stonk ik geweldig naar bier.

Om bij het voetbal te blijven: gisteren was het weer van dat.  Ballen muss sein!  Zuerst gab es Ostenreich gegen Croatien und dann die Mannschaft gegen die Polacken.  De samenvatting van beide matchen laat zich vatten in één woord: saaaaaaaaaaaaaai.  Godsamme, ik viel bijna uit m'n Poang van zeven frank van verveling.  

In de eerste match waren de Kroaten erg vriendelijk voor de Oostenrijkers.  Oostenrijk is niet rijk, ze zijn erg arm op voetbalgebied.  Net als Zwitserland zaterdag speelde Oostenrijk gisteren in het rood en het wit.  Rood en wit zijn de kleuren van de losers.  Denk maar den Antwaarp.  Denk aan de Rode Duivels.  Denk aan Bergen.  Denk niet aan Kortrijk of Manchester United want dat zijn uitzonderingen die de regel bevestigen.  Fuck a duck.  Hoe dan ook: Oostenrijk bakte er niets van.

Ja jaaaa, er zijn stemmen die beweren dat Oostenrijk meer verdiende.  Dat zij hun uiterste best hebben gedaan.  Dat zij pech hadden bij de afwerking.  Etcetera.  Ik ken de mensen die dergelijke onzin verkopen.  Het zijn oetlullen die je best links laat liggen.  Vooral als je jezelf tot de voetbalkenners rekent.  Zwitserland en Oostenrijk hadden best forfait gegeven, laat ons eerlijk zijn, en gewoon de catering verzorgd.  Dat is zowat het enige waar zij goed in zijn.

De wedstrijd Oostenrijk - Kroatië moet voor één ding onthouden worden: de penalty die de uitmuntende Nederlandse scheidsrechter Vinck na vier minuten durfde fluiten.  Ik typ durfde omdat het geen elfmeter voor de Oostenrijkers was maar, juist, u heeft het goed geraden, voor de Kroaten.  Flink van Vinck dus!  Fluit zo voort, Vinck, en sterdom zal u deelachtig worden.  Voor het overige moet die kaalkop niet te hoog van de toren blazen.  Eén correct gefloten penalty betekent nog geen geslaagd tornooi.

Tweede match van de dag was Polen tegen Duitsland.  Polen had nog nooit tegen de Duitsers gewonnen.  Normaal is dat.  Duitsers zijn Ueber- en Polen Untermenschen, toch?  Omdat Leo Beenkakker zich toevallig het droeve lot van Polen ter harte heeft genomen, dacht iedereen dat Polen kans maakte gisteren.  Nou, dat bleek dan een kleine misvatting.  Polen ging roemloos met twee tegen nul de boot in.

De Duitsers zelf lieten zich niet in met de zege.  Nee, de Teutonen spaarden zich voor het echte werk.  Naar goede, oude traditie lieten de Germanen de vreemdelingen de kastanjes uit het vuur halen.  Podolski, een tot Duits genaturaliseerde Pool, scoorde twee keer en bezegelde daarmee het lot van z'n voormalige landgenoten.  Z'n familie in Silizië zal het vandaag moeten aanhoren.  Mooi van Podolski is dat hij niet uitbundig z'n goal vierde, zoals gebruikelijk in voetbalmiddens.  Hij liet het na z'n ploegmakkers te aarspoken, hij viel de hoekschopvlag niet lastig en rollebolde niet tussen de grassprietjes.  In plaats daarvan keek hij deemoedig naar beneden, legde de hand op het hart en vouwde z'n handen als was hij de mannelijke versie van de maagd Maria.  Schijnheilig was het woord dat me te binnen schoot.  Desalniettemin is die Podolski toch wel een goeie voetballer...

Op naar dag drie!  Vanavond staan Roemenië - Frankrijk en Italië - Nederland op het programma in de groep des doods.  Leuk!

08-06-08

Frei belachelijk

Hakans zaak id StatiestraatDat voetbal een mietjessport is weet iedereen.  Maar dat de jeannollen nu ook trots op hun nichterig gedrag zijn weten we pas sinds gisteren.  Wat was er te zien op m’n reuzegroot plasmascherm?  Het EK.  Voor de dames: EK staat voor Europees Kampioenschap.  Nee, niet indoorkaatsen of diepzeedammen of zo, nee, ik heb het over voetbal.  Koning voetbal regeert, ladies, dus ga even drie weken sokken breien.  Welkom op de voetbalplaneet, dudes en dudettes.  Dit is GDB vanuit z’n Poang van zeven frank.

Even recapituleren.  Frei huilde.  Frei de trotse aanvoerder van het Zwitserse elftal.  Frei de Behinderte want slecht op z’n heup geland na een val van het zevende knoopsgat.  Dezelfde Frei maar dan in ongeschonden staat had voor het tornooi luid verkondigd dat Zwitserland met niets minder dan de EK-titel genoegen zou nemen.  Hij had zich op de borst geklopt en uitgeroepen dat hij apetrots was aanvoerder van Zwitserland te zijn.  

Geen helft heeft Freike het volgehouden.  De jeannol werd onder z’n hol geshot und abgeführt.  Het was niet eens een doodtrap, nee, gewoon een schopje zoals er duizend in een dozijn gaan.  Miet Frei kwam slecht neer op z’n kunstheup of zo.  Of was het z’n knie?  Ja, het was z’n knietje.  Dat deed ooooooooo  zoooooo veel pijn. Weg EK.  Dag tornooi.  Vaarwel aanvoerdersbandje in mooi reflecterend geel.  Nee, ja, het was drama met de grote D.  Puur zoals de fondant chocolade van Toblerone.  Frei was vom einem Moment auf den anderen niet meer blij.  

Voor wie niet mee is: ik heb het over de openingsmatch van het tornooi, Zwitserland – Tsjechië.  Zwitserland dealt in dramatiek.  Voor de aftrap wilden zij al meedelijden opwekken omdat de vrouw van de trainer afgelopen week in het ziekenhuis werd opgenomen.  Aan welke ziekte zij lijdt wordt angstvallig geheim gehouden.  Ik gok op een acute vorm van seniliteit in de hoogste graad.  Wat wil je?  Als je getrouwd bent met de trainer van de Zwitserse voetbalploeg?  Köbi Kuhn heet de opperkoekoek en hij heeft een hoofdje dat door het oogje van een naaldje kan.  Zo klein is z’n controlekamer.  Veel taktische plannen kunnen daar volgens mij niet in.

De match gaf me gelijk.  Köbi had z’n mannen de opdracht gegeven aan te vallen.  De roodwitten konden moeilijk anders want zij zijn de gastheren van het tornooi.  De Tsjechische coach had Köller geposteerd voorin en had het bevel gegeven lange ballen in de richting van de bonestaak te versturen.   Dat bracht niets op behalve een saai kijkspel.

Best dat Frei huilend het veld werd afgevoerd, zoniet hadden wij helemaal niets gezien de eerste helft.  De tweede helft bracht beterschap in de vorm van een doelpunt.  Dat werd gescoord door de vervanger van Köller, ene zekere Sverkos.  Volgens mij is dat Tsjechisch voor varken doch ik kan me vergissen.  De spits van Banik Ostrava maakte de goal en sloeg meteen daarna op de binnenkant van z’n bovenarm, waar een geinige tatouage van een  kakkende bosneger prijkte.  De tekening staat symbool voor iets.  Sla me dood, ik weet niet voor wat.  

Door het doelpunt kwamen de Tsjechen op voorsprong.  Ineens waren de Zwitsers in het stadion muisstil en ik durf te wedden, de Zwitsers buiten het stadion ook.  Ik kon niet anders dan gniffelen in m’n Poang van zeven frank.  Hier zie, daar zie, ging het door m’n malle molen, dit is de vereffening voor jullie slecht karma, remember Sabena?  Ik neuriede van la la la la.  In wezen ben ik een erg simpel mens.  In tegenstelling tot de rest van de simpele mensen kom ik ervoor uit.  Dat ik simpel ben, bedoel ik.  

Afijn, you get the picture: ik supporterde voor Tsjechië.  Ik heb het niet voor Zwitsers.  En zeker niet voor hun linksachter Magnin.  Is me dat een lelijkaard!  Cromagnon schoot me te binnen maar eigenlijk is dat een belediging voor de Cro-Magnonmens.  Onze prehistorische versie zag er veel normaler uit.  Ik zweer het: kom die Magnin tegen in een achtersteeg ’s avonds laat en ge schijt zo uw broek vol.  Hij heeft een vooruitstekende onderkaak waarin een okapi zijn voorpoten te weke kan leggen.  En schriel haar dat waarschijnlijk erg stinkt als je er een lucifer in gooit.  En psycho-ogen met daaronder stralend witte tanden.  Een weirdo eerste klas.  Ik kan niet genoeg beklemtonen hoe graag ik zou zien dat Zwitserland de eerste ronde van het tornooi niet overleeft.  

Laat ik de match afronden: de Tsjechen wonnen een erg saaie openingspartij.  Op naar de tweede wedstrijd: Portugal –Turkije.

Portugal tegen Turkije was een beetje het Sint-Jansplein tegen de rest van Antwerpen.  Autochtonen weten waarover ik het heb.  En de rest moet Antwerpen maar eens komen bezoeken.  We wonen in een erg leuke stad.  Exotisch.  Bruisend nachtleven.  Veel beter dan Gent.  Of Reetveerdegem.  Veiliger dan Rotterdam.  Minder geslachtsziekten dan Rio de Janeiro.  

Trouwens, er voetbalde gisteren een Turk mee die ik persoonlijk ken: Hakan.  Hakan is een toffe gozer.  Dat Hakan voetbalt wist ik niet.  En al zeker niet dat hij linksback speelt.  Blijkbaar is de mens de eenvoud en bescheidenheid zelve.  Ik verbaas mij erover dat hij tijd vindt voor een voetbaltornooi.  Hakan houdt immers een succesvolle doe-het-zelfzaak open in de Statiestraat hier in Berchem, achter de hoek.

Portugal tegen Turkije was een wedstrijd van creeps tegen horrorfiguranten.

Ik bedoel: wat de wijven in Cristiano Ronaldo zien is me een raadsel.  Je moet die kneut bestuderen en focus meteen op z’n hals.  Ten eerste: je hebt je fiets nodig om errond te rijden.  Ten tweede: hij kan hem laten opzwellen gelijk een kikker.  Ten derde: z’n uitgesproken adamsappel is affreus.  Alsof  dat niet genoeg is, spreidt hij de benen als hij een vrijschop wil nemen.  In de tijd van Van Moer kreeg je een stierestamp in je kloten als je je zo durfde aan te stellen!

Turkije telt ook een monster in zijn rangen: Servet.  Servet is centrale verdediger.  Had hij niet voor het voetbal gekozen, Turkish Telecom had hem in dienst genomen als zendmast.  Daar had niemand last van z’n afgrijzelijk bakkes gehad.  Hij heeft een befbaard waarvan ik denk: als die tussen de benen van z’n madam regelmatig wordt gesopt dan hoeft zij zich nooit meer te scheren.

En dan nu: voetbal.  De wedstrijd barstte los en zowel Turkije als Portugal trachtte te winnen.  Een aantrekkelijke match leverde het aanvalsspel van beide ploegen op.  Veel beter dan Zweetland tegen Tsjoktsjok.  Toch stond het na een aangename eerste helft nul tegen nul.  Deco had een paar kunstjes vertoond.  Z’n dribbels waren bijna Art Deco.

Pepe, de centrale verdediger van Portugal, besliste de match en mocht gerust de titel Man van de Match claimen.  Hij zette met een simpel eentweetje een paar Turkse verdedigers in de wind en scoorde met een prachtig doch effectief semilobballetje.  Kunnen jullie je daar niets bij voorstellen?  Geeft niets.  De man scoorde, wat belangrijk is voor de stand en de supporters en de gehele entourage van het voetbalcircus.

Tussen haakjes: stel je voor dat je als trainer ook nog eens Meme in de ploeg staan hebt.  Dat zou pas een elftal wezen!  Pepe achterin, Meme voorin en daartussen Nani, wat Portugees is voor kinderoppas, en Moutinho, wat klein schaap betekent.  Voetbal is so much fun.  Daar zijn geen woorden voor.

Op het einde werd ik opgeschrikt door een karatetrap van Aurélio op de kuit van Nani.  Was ik scheids geweest, ik had dwaze Aurélio direct rood voor de negerneus gehouden.  Maar de ref hield de kaarten op zak, zelfs de gele.  Van pure verontwaardiging scoorden de Portugezen niet veel later hun tweede treffer.  De klok gaf toen 92 minuten aan.  Ronaldo passte op Mutinho die een briljante voorzet gaf en Meireles had maar in te tikken.  De volledige rechterarm van de middenvelder van Porto was getatoueerd.  Geen plaatsje huid was nog vrij.  

Tatouages zijn erg in.  Dat is les één van dag één van het Europees Kampioenschap.  Misschien laat ik er ook één zetten in het statiekwartier.  Ik zou voor een tekst opteren, geen tekening.  Poang For Ever.  Of: Mxxx.

Ja, ik zou voor Mxxx gaan.  M’n vrouw is belangrijker dan om het even wat.